ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ! ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΩΣ ΤΕΤΟΙΑ ΘΑ ΤΙΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ (ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ!!)

April 5, 2013 | Filed Under απ' το σημείο x στο άπειρο x-->∞., κείμενα | No Comments

Φτώχεια, καταστολή, στυγνή εκμετάλλευση, λεηλασία τησ φύσης και των ζωών μας είναι τα χαρακτηριστικά
της επίθεσης που εξαπόλυσε η κυριαρχία. Μέσα σ΄όλη αυτή τη συνθήκη γεννιέται απ’όλο και περισσότερα κομμάτια
της κοινωνίας η ανάγκη για αντίσταση και αυτοκαθορισμό. Οι αγωνιζόμενοι αλλά και οι αυτοοργανωμένοι χώροι
χτυπιούνται απροκάλυπτα πια από τους εξουσιαστές σε μια προσπάθεια τους να καταπνίξουν κάθε φωνή ελευθερίας
και να διατηρήσουν την παρούσα κατάσταση. Οι καταλήψεις ως χώροι αυτοοργάνωσης και αντίστασης ήταν και είναι
περισσότερο από ποτέ στο στόχαστρο του κράτους ως μιας ευρύτερης πολιτικής για την καταστολή του εσωτερικού
εχθρού. Οι χώροι αυτοί αποτελούν ορμητήρια πολιτικής δράσης. Είναι εργαστήρια ζύμωσης πολιτικών ιδεών,
διαμόρφωσης αυτοκαθοριζόμενων και αυτόνομων προσωπικοτήτων. Είναι μήτρα στην οποία επωάζονται πολιτικές
συνειδήσεις. Σχολεία αυτοοργάνωσης και ελευθεριακής κουλτούρας μέσα στα οποία κάποιες φορές ερχόμαστε
αντιμέτωπες/οι με τις αντιφάσεις μας και με συμπεριφορές αλλοτριωμένες αλλά τις ξεπερνάμε συλλογικά. Αποτελούν
κέντρα πολιτισμού και δημιουργίας πραγματικών σχέσεων με αντιεμπορευματικό χαρακτήρα και κατά πολύ
απομακρυσμένο απο την λογική των πελατειακών σχέσεων.
Στη πόλη του βόλου εδω και 10 χρόνια λειτουργεί ο αυτοδιαχειριζόμενος, αυτοοργανομένος και κατειλλημένος
χώρος Ματσάγγου, έχοντας μόνιμη και σταθερή πολιτική παρέμβαση στην πόλη μέσω της διάχυσης αναρχικών,
αντιεξουσιαστικών και ελευθεριακών ιδεών, αλλά και με τη συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες. Απο τις
αντιπολεμικές πορείες ως την ολυμπιάδα, τον αγώνα κατά του απάνθρωπου θεσμού του εγκλεισμού, τους G8, τον
Αχελώο, τις απεργείες, τους αντιφασιστικούς αγώνες, τους φοιτητικούς, τους μεσογειακούς κ.τ.λ. έδωσε το παρόν
και ανέδειξε τη πολιτική φύση των ζητημάτων, συσπείρωσε κόσμο τον οποίο έθεσε σε κίνηση προς μία αγωνιστική
κατεύθηνση. Στάθηκε και στέκεται αλληλέγγυα στους φυλακισμένους επαναστάτες, τους μετανάστες, τους
εκμεταλλευόμενους καταπιεζόμενους και όλους σηκώνουν το κεφάλι και οραματίζονται ένα δίκαιο κόσμο.
Στη κατάληψη Ματσάγγου καταβάλλεται προσπάθεια να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, αυτοοργανώνοντας την
καθημερινότητά μας αντιεραρχικά και αμεσοδιολάβητα μέσω δομών που λειτουργούν εβδομαδιαίως και χωρίς
αντίτιμο (συλλογική κουζίνα, αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο, χαριστικό παζάρι, μαθήματα πολεμικών τεχνών,
αερόμπικ, κινηματοθέατρο, μπαρ, δανειστική βιβλιοθήκη, στούντιο μουσικής) αλλά και με πολιτικά και πολιτιστικά
δρώμενα. όπως εκδηλώσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις. Επίσης στην κατάληψη στεγάζεται ανοιχτή πολιτική
συνέλευση κάθε κυριακή στις 20:00, η οποία διαχειρίζεται το χώρο και συνδιαμορφώνει το χαρακτήρα του πολιτικού
λόγου και των δράσεων.
Η υπεράσπιση των καταλήψεων είναι υπεράσπιση κάθε δίκαιου αγώνα
Απέναντι στην επίθεση που δέχονται οι χώροι αντίστασης είτε απο το κράτος και τους υπερασπιστές του κεφαλαιου
είται από το παρακράτος και τα ΜΜΕ να δώσουμε μια συλλογική απάντηση. Απο τη συμμετοχή ή πλαισίωση στις
δομές της αυτοοργάνωσης μέχρι την αντιπληροφόρηση όταν τα ΜΜΕ, οι τοπικές αρχές, τα κόμματα λασπολογούν,
αλλά και τη διάχυση των αναρχικών, αντιεξουσιαστικών ιδεών. Κι αν κάποια στιγμή απλώσουν τα ξέρα τους για να
τους πάρουν, θα είναι η στιγμή που κάθε σχέση που δημιουργήθηκε όλα αυτά τα χρόνια θα στεγαστεί κάτω από
έννοιες όπως η αντίσταση και η αλληλεγγύη. Θα είναι η στιγμή που όλοι όσοι αισθανθήκαμε κομμάτι μιας κοινότητας,
πέρα από τα όρια τη κανονικότητας, θα ξεχυθούμε στους δρόμους, σπάζοντας τη μουντάδα της πόλης και βάφοντας την με
το πύρινο χρώμα της ελευθερίας!

ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΛΙΑΖΕΣΑΙ…
ΑΛΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΣΕΛΗΝΙΑΖΕΣΑΙ!
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ!
ΚΙΝΗΜΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΙΝΗΣΗ!

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥΣ!

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΧΡΥΣΟ ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΙΣ ΘΥΡΙΔΕΣ

March 23, 2013 | Filed Under κείμενα | No Comments

Η ιστορία της χαλκιδικής είναι συνυφασμένη με την ιστορία των μεταλλείων χρυσού αλλά και με μεγάλους αγώνες
κατοίκων της, ενάντια στη λεηλασία της φύσης αλλά και των ζωών τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι αγώνες των
κατοίκων του στρυμωνικού τη δεκαετίατου 90 ενάντια στην εταιρία TVX στην οποία ανήκαν τα μεταλλεία. Ένας αγώνας με
έντονες συγκρούσεις, σαμποτάζ στα μηχανήματα, αλλά και άγρια καταστολή μέχρι το σημείο που απαγορεύτηκε “η
πραγματοποίηση κάθε δημόσιας σε ανοιχτό χώρο συνάθροιδη, πεζή ή με οποιοδήποτε τροχαίο μέσο, στην ευρύτερη περιοχή
των κοινοτήτων ολυμπιάδας και βαρβάρας για αποτροπή σοβαρού κινδύνου της δημόσιας ασφάλειας και απειλής της
διατάραξης της κοινωνικο-οικονομικής ζωής στη περιοχή”. η TVX αποχώρησε απο τα μεταλλεία το 2003 ύστερα από
μακροχρόνιο αγώνα των κατοίκων και μέσω μιας νομικής απόφασης του ΣΤΕ ότι η επένδυση της TVX θα έχει πιο μεγάλο
κοινωνικο-οικονομικό κόστος πάρα όφελος. Έτσι η TVX κυρήσει πτώχευση πετώντας πίσω 472 απολυμένους χωρίς
αποζημίωση και με περιβαλλοντική ζημία 400 εκ. ευρώ. Το κράτος των αφεντικών δεν το βάζει κάτω και με διάφορα νομικά
τερτίπια παρακάμπτει στο ΣΤΕ και επανέρχεται πουλώντας τα μεταλλεία στην εταιρία ελληνικός χρυσός Α.Ε.. μια εταιρία
που το 95% ανήκει στην καναδική ελντοράντο γκόλντ και το 5% στην ΑΚΤΩΡ του γνωστού μεγαλολαμόγιου Μπόμπολα. Οι
χρυσοθήρες επανήλθαν δριμύτεροι ποντάροντας στον κοινωνικό κανιβαλισμό που φέρνει η απειλή της “κρίσης”.
Τα νέα τους σχέδια είναι πραγματικά τερατώδη. Αν τα σχέδια τους ευοδωθούν, περίπου 4.000 στρέμματα αρχέγονου δάσους
σπάνιας οικοποικιλότητας θα εκχερσωθούν (συνολικά στην ελληνικός χρυσός έχουν δοθεί 317.000 στρέμματα). Στη θέση
τους θα ανοίξει ένας τεράστιος κρατήρας διαμέτρου 2000μ και επιπλέον θα δημιουργηθούν φράγματα για την
εναποθέτηση 346 εκ τόνων αποβλήτων. Η καταστροφή δε θα σταματήσει εκεί, τα μεταλλεία θα στεγνώσουν απο νερό
όλο το όρος κάκαβου με τις γεωτρήσεις που θα χρειαστούν καθώς η μεταλλουργεία είναι μια απο τις πιο υδροβόρες
βιομηχανικές δραστηριότητες. και ότι απομείνει θα είναι τοξικά επιβαρημένο (αέρας, νερό) απο το κυάνιο και άλλα
απόβλητα.
Οι κάτοικοι της χαλκιδικής δε μείναν με σταυρωμένα τα χέρια. Όπως τη δεκαετία του ’90 έτσι και τώρα αγωνίζονται για τα
αυτονόητα, ώστε ο τόπος τους να μην μετατραπεί σε έναν τάφο χρυσού. Αγωνίζονται εδώ και δεκαετίες και κάθε μέσο
ενάντια στη καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αντιστέκονται με αξιοπρέπεια στην καταστολή του κράτους, φρουρού των
χρυσοθήρων και την προσπάθεια τρομοκράτησης τους απο μπράβους, σεκιουριτάδες, ΕΚΑΜίτες… Έτσι λοιπόν κομμάτι του
δίκου αγώνα τους ήταν η επίθεση και η καστροφή μέρος των εγκαταστάσεων ΕΛ.Χρυσός. Έπειτα απο το ισχυρό αυτό
πλήγμα <> που δέχθηκαν κράτος και ΕΛ.Χρυσός η καταστολή στα χωριά έχει ενταχθεί, ΕΚΑΜ
εισβάλουν σε σπίτια, ανήλικοι μαθητές μεταφέρονται και ανακρίνονται στην αντιτρομοκτατική, ΜΑΤ επιτίθενται με
δακρυγόνα ανά τακτά διαστήματα… Μέτα την επίθεση έντονη είναι η ιδεολογική τρομοκρατία των ΜΜΕ κάνοντας λόγο
συνεχώς για κουκουλοφόρους, καταστροφείς των επενδύσεων κατηγορώντας τους αγωνιζόμενους κατοίκους ως υπαίτιους
για την απώλεια θέσεων εργασίας, μιας και οι χιλιάδες θέσεις εργασίας άλλων επαγγελμάτων που θα χαθούν λόγω του
μεταλλείου δεν έχουν αξία στο χρηματιστήριο τους.
Οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι της χαλκιδικής και στο πρόσωπο τους συνολικά όσοι αγωνιζόμαστε για το δίκιο και την ελευθερία
δεχτήκαμε και δεχόμαστε την επίθεση και πρέπει να απαντήσουμε με τα μέσα που μας χαρακτηρίζουν: την αλληλεγγύη, την
αξιοπρέπεια, την αντίσταση.
Το μόνο μέλλον που επιφυλάσσεται για τους κατοίκους της ΒΑ χαλκιδικής είναι η καστροφή του περιβάλλοντος και των
χωριών τους. Και το πρόβλημα είναι πως ακριβώς αυτή είναι η μόνη προοπτική που επιφυλάσει το καπιταλιστικό συνεχές,
στερώντας μέσα απο τη λεηλασία των φυσικών πόρων κάθε υλική δυνατότητα στις κοινωνίες να οργανωθούν με βάση την
ελεύθερη βούληση τους. Όταν η Χαλκιδική πλημμυρισεί χρυσό και το Αιγαίο πετρέλαιο, τα νησιά γεμίσουν ανεμογεννήτριες
και οι κάμποι της θεσσαλίας με φωτοβολτα’ι’κά, Οι άνθρωποι δε θα έχουν ούτε μια σπιθαμή γης και ελευθερίας για να
απολαύσουν τα ψίχουλα που θα τους πετούν οι καπιταλιστές.

Η μόνη μας ελπίδα είναι να τολμήσουμε να φανταστούμε τη ζωή μας έξω απο το υπάρχον πλαίσιο. Να τολμήσουμε να
επαναπροσδιορίσουμε τις ανάγκες μας και την σχέση μας με τη φύση, πέραν του επεκτατικού και συσσωρευτικού πρίσματος
που επιβάλει ο καπιταλισμός. Να οργανώσουμε οριζόντια τους κοινούς μας αγώνες, είτε είμαστε επιστρατευμένοι εργάτες,
άνομοι καταληψίες ή παράνομοι απεργοί. Να τολμήσουμε να ζήσουμε. Και σε αύτη την πορεία, ο αγώνας των κατοίκων της
Χαλκιδικής είναι κομβικός. Είναι αγώνας όλων μας.-

ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΤΟΥΣ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ

Αν θέλεις να τιμήσεις όσους αντιστάθηκαν στον φασισμό πες ΟΧΙ στις φασιστικές παρελάσεις.

November 1, 2011 | Filed Under κείμενα | No Comments

Για μια ακόμη χρόνια είμαστε στα πρόθυρα της φιέστας των μαθητικών παρελάσεων ενόψει της 28ης Οκτώβρη.

Τι σημαίνει όμως πραγματικά η παρέλαση;

Ιστορικά, η καθιέρωση του θεσμού των παρελάσεων συνδέθηκε με την άνοδο του φασισμού και του ολοκληρωτισμού σε όλη  την Ευρώπη κατά τις πρώτες δεκαετίες του  20ου αιώνα. Να σημειωθεί πως η ελλάδα είναι η μόνη χώρα πανευρωπαϊκά που εξακολουθεί μέχρι σήμερα να τηρεί την παράδοση των μαθητικών παρελάσεων ενώπιον πολιτικών, στρατιωτικών, εκκλησιαστικών και άλλων αρχών και επιπλέον έχει καταδικαστεί από το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το θέμα της υποχρεωτικότητας της συμμετοχής μαθητών και εκπαιδευτικών σ΄ αυτές.

Ο θεσμός των μαθητικών παρελάσεων δεν είναι μόνο φασιστικός και αναχρονιστικός, αλλά και άκρως επικίνδυνος. Μπορεί σε πολλές περιστάσεις, οι παρελάσεις να αποτελούν ένα διάλειμμα από τις σχολικές ώρες και τα μαθήματα, αλλά συνεχίζουν να εξυπηρετούν το στόχο τους: να διοχετεύουν υποσυνείδητα ρατσιστικά, πατριωτικά και μιλιταριστικά στοιχεία στους μαθητές.

Στο όνομα της “εθνικής υπερηφάνειας” και του “ηρωισμού”, τροφοδοτούνται τα πιο ρατσιστικά και ξενοφοβικά ένστικτα από όλους τους “εμπλεκόμενους” στις εθνικές τελετές: μαθητές, καθηγητές και γονείς. Κάθε χρόνο, λίγο πριν και λίγο μετά από τις 2 αυτές ημέρες εθνικής έπαρσης (28η Οκτώβρη και 25η Μαρτίου), οι προαναφερόμενοι ξεχύνονται σε ατελείωτους διαπληκτισμούς εναντίον μαθητών διαφορετικής εθνικότητας για το αν κάποιος “μη έλληνας” μπορεί να κρατήσει τη σημαία κτλ.

Οι μαθητές αναγκάζονται να συμμετέχουν στο πιο ευδιάκριτο κατάλοιπο της δικτατορίας του Μεταξά όπου η στρατιωτικοποίηση της νεολαίας ήταν βασικός σκοπός του καθεστώτος. Ο ρόλος λοιπόν των μαθητικών παρελάσεων είναι ακριβώς ο ίδιος με αυτόν των στρατιωτικών, δηλαδή η επίδειξη ισχύος όπως επίσης και η ένδειξη νομιμοφροσύνης και υποταγής απέναντι στους “αρχηγούς”. Στοίχιση, στρατιωτικός βηματισμός, ομοιόμορφη ένδυση, απαγόρευση παιδιών με αναπηρίες, οι ψηλοί μπροστά – οι κοντοί πίσω, οι καλοί γίνονται σημαιοφόροι – οι μέτριοι απλά ακόλουθοι. Το “στράτευμα” παρελαύνει δηλώνοντας άριστο πνεύμα πειθαρχίας και φρονήματος καθώς οι συμμετέχοντες στις μαθητικές παρελάσεις μετατρέπονται σε υποταγμένοι υπήκοοι που αποδίδουν τιμές στους “επισήμους”, στρέφοντας το κεφάλι προς το μέρος τους.

Είναι οι ίδιοι μαθητές που το προηγούμενο διάστημα συμμετείχαν σε εκπαιδευτικές κινητοποιήσεις με συνελεύσεις και καταλήψεις έχοντας απέναντι καθηγητές και διευθυντές που τώρα καλούνται “να τους κάνουν περήφανους για το σχολείο τους“. Οι ίδιοι/ες που φώναζαν “να καεί η βουλή” για άλλη μια φορά καλούνται να τιμήσουν τον κάθε βουλευτή στην εξέδρα των επισήμων. Οι ίδιοι/ες που επέλεξαν τον δρόμο της αμφισβήτησης και της άρνησης, επιστρέφοντας στην κανονικότητα, αναγκάζονται, υπό το πρίσμα την εθνικής ενότητας, να παραβλέψουν τους διαχωρισμούς ανάμεσα σε καταπιεστές και καταπιεζόμενους σε ένδειξη υποταγής και πειθαρχίας. Ιδιαίτερα στην συγκεκριμένη κοινωνική συγκυρία, οι παρελάσεις παίζουν σημαντικό ρόλο στο συνολικό μηχανισμό που αναλαμβάνει να συσπειρώσει την “ελληνική” κοινωνία απέναντι στον “ξένο εχθρό”.

Αν θέλεις να τιμήσεις όσους αντιστάθηκαν στον φασισμό πες ΟΧΙ στις φασιστικές παρελάσεις.

Για τα γεγονότα της 48ωρης απεργίας στις 19 και 20 Οκτωβρίου

November 1, 2011 | Filed Under κείμενα | No Comments

Για τα γεγονότα της 48ωρης απεργίας στις 19 και 20 Οκτωβρίου

Η ολομέτωπη επίθεση του κράτους και των αφεντικών, που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, δεν στοχεύει απλώς στην οικονομική μας αφαίμαξη και την επιδείνωση των όρων επιβίωσής μας. Στοχεύει στο συνολικό και βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας και στην υποταγή της στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η ψήφιση του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου και του πολυνομοσχεδίου δεν δοκιμάζει απλώς τα όρια της αντοχής των καταπιεσμένων σε ότι αφορά την επιβίωσή μας. Δοκιμάζει τη θέληση και την αποφασιστικότητα της κοινωνίας να αντισταθεί στην επίθεση που δέχεται. Οι ημέρες των απεργιακών κινητοποιήσεων αποτελούν τη συμπυκνωμένη έκφραση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Κατά τη διάρκειά τους συναντιούνται δυο αντικρουόμενοι κόσμοι. Ο κόσμος του αδιαμεσολάβητου αγώνα, της συλλογικής και αυτοοργανωμένης δράσης, που στόχο έχει την κοινωνική χειραφέτηση και απελευθέρωση και ο κόσμος της διαμεσολάβησης και της ιεραρχίας που στοχεύει στη συνδιαλλαγή με το καθεστώς και στη χειραγώγηση της κοινωνικής οργής.

Την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου η μαζικότατη διαδήλωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων πανελλαδικά και η τεράστια συμμετοχή στην απεργία αποτέλεσαν ένα πρώτο σημαντικό μήνυμα. Απέδειξαν πως ένα μεγάλο κομμάτι των καταπιεσμένων όχι μόνο δεν αποδέχεται τους όρους σκλαβιάς που του επιφυλάσσουν οι κυρίαρχοι αλλά έχει και τη διάθεση να αγωνιστεί εναντίον τους. Στη χειραγώγηση αυτής της διάθεσης στοχεύουν η στάση της καθεστωτικής αριστεράς και η προπαγάνδα των media, που προσπαθούν να αποτρέψουν μια γενικευμένη έκρηξη. Η προπαγάνδα απαξίωσης και συκοφάντησης της κοινωνικής αντί-βίας στοχεύει στην πολιτική και κοινωνική αναχαίτιση των αναρχικών και όσων επιλέγουν το δρόμο της σύγκρουσης απέναντι στη βία του κράτους και των αφεντικών. Στοχεύει στην αποτροπή της διάχυσης των ριζοσπαστικών προταγμάτων και πρακτικών και στον εγκλωβισμό του αγώνα μέσα στα όρια που θέτει η εξουσία. Οι πάσης φύσεως ηγετίσκοι των ρεφορμιστικών σχηματισμών θέλουν να επιβληθούν στο κίνημα, ως επίσημοι εκφραστές και ιδιοκτήτες του, προκειμένου να το περιχαρακώσουν. Θέλουν να μετατρέψουν τον αγώνα ενάντια στην όξυνση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης σε ψήφους για τις επερχόμενες εκλογικές τους φιέστες, προστατεύοντας ταυτόχρονα τη συστημική ομαλότητα.

Σε αυτό το πλαίσιο, την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου, η ηγεσία του ΚΚΕ, έχοντας προσυνεννοηθεί με τους κρατικούς μηχανισμούς, εγκατέλειψε τις ιδιόκτητες παρελάσεις κι αποφάσισε να περιφρουρήσει-κι όχι να περικυκλώσει, όπως διατείνονταν τις προηγούμενες ημέρες-το κοινοβούλιο κατά τη διάρκεια ψήφισης του πολυνομοσχεδίου. Η απόφαση αυτή αποτελεί κίνηση ελέγχου κι οριοθέτησης των διαδηλωτών και καταστολής όσων δεν υποτάσσονται. Απέναντι στο ορμητικό ποτάμι του κοινωνικοί-ταξικού κινήματος, που υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να ανατρέψει τα πάντα, το ΚΚΕ επέλεξε το ρόλο του κυματοθραύστη για μια ακόμη φορά. Λειτουργώντας ως ανεπίσημος, εσωτερικός, κατασταλτικός μηχανισμός το ΚΚΕ, με όχημα το ΠΑΜΕ, επιχείρησε να επιβάλλει την ηγεμονία του στους δρόμους, να προκαθορίσει την έκταση και το περιεχόμενο των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων φέρνοντάς τες στα μέτρα του. Η επιλογή της συγκρότησης αλυσίδων από τα ΚΝΑΤ, στραμμένες προς την υπόλοιπη διαδήλωση, υποκαθιστώντας τα ΜΑΤ και προστατεύοντας τη Βουλή, ήταν μια επιλογή εχθρική απέναντι στον κόσμο που αντιστέκεται στην εξαθλίωση της ζωής του. Ευθύνη του μηχανισμού του ΚΚΕ ήταν και η σύγκρουση που ακολούθησε, καθώς ανέλαβε την περιφρούρηση του κοινοβουλίου απέναντι σε μια κοινωνία που υποφέρει από τους νόμους και τα διατάγματα που ψηφίζονται εκεί. Αναρχικοί, αριστεροί, ανένταχτοι και νεολαίοι αρνήθηκαν έμπρακτα την ηγεμονία ενός πυλώνα του συστήματος, των επίδοξων δικτατόρων του προλεταριάτου, και συγκρούστηκαν με την καθεστωτική συμπαράταξη που περιφρουρούσε το κοινοβούλιο και την αστική νομιμότητα, τόσο μέσω των κρανοφόρων και ροπαλοφόρων του ΠΑΜΕ όσο και μέσα από την προπαγάνδα σύσσωμης της καθεστωτικής αριστεράς (εντός κι εκτός κοινοβουλίου) μετά τα γεγονότα. Οι κρανοφόροι και παλουκοφόροι των ΚΝΑΤ απαγόρευσαν εξ’ αρχής σε όποιον δεν ήταν μέλος του κόμματος να προσεγγίσει τη Βουλή και τη λεωφόρο Αμαλίας, επιτέθηκαν στους διαδηλωτές με ξύλα και πέτρες, πέταξαν άτομο μεγάλης ηλικίας από ύψος 5 μέτρων στην πλατεία Συντάγματος, τραμπούκισαν και ξυλοκόπησαν κόσμο.

Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, πέθανε ο εργάτης, συνδικαλιστής Δημήτρης Κοτζαρίδης. Αποδεδειγμένα ο θάνατός του δεν σχετίζεται με τις συγκρούσεις. Βρέθηκε στη συγκέντρωση μαζί με χιλιάδες κόσμου στις 20 Οκτώβρη παλεύοντας κι αυτός για ένα καλύτερο κόσμο. Ως άνεργοι, εργαζόμενοι, νεολαίοι, απεργοί, τιμούμε τη μνήμη του Δημήτρη Κοτζαρίδη. Θεωρούμε αχαρακτήριστη την προσπάθεια του ΚΚΕ να καπηλευτεί το θάνατό του ώστε να λασπολογήσει και να συκοφαντήσει τους αγωνιζόμενους ανθρώπους.

Μέσα από τον αυθορμητισμό και την μαχητικότητα εκατοντάδων αγωνιστών που φώναξαν «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι αυτοί θα σε προδώσουν στη Βάρκιζα και πάλι»  και «Αυτοί, αυτοί φυλάνε τη Βουλή» έσπασε στην πράξη η προσπάθεια των σταλινίσκων του ΚΚΕ να αναγορευτούν σε μονοκράτορες του κινήματος. Μέσα από την σκληρή σύγκρουση αποτράπηκε η ηγεμονία ενός καθεστωτικού κόμματος στο δρόμο, η επιβολή ενός ιδεολογικού πλαισίου ελεγχόμενης διαμαρτυρίας και αναδείχθηκε, με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, ο αντεπαναστατικός ρόλος του στους κοινωνικούς αγώνες.

  Η μάχη αυτή συνεχίζεται καθημερινά στους δρόμους, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, με διακύβευμα την επαναστατική εξέλιξη των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων και την μη παράδοσή τους στις ηγεσίες αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων. Οι επίδοξοι ηγετίσκοι των κινημάτων από το Σύριζα και την Ανταρσύα  μέχρι τη συντριπτική πλειοψηφία των αριστερών οργανώσεων το γνωρίζουν καλά αυτό, γι αυτό έσπευσαν να συνταχθούν πίσω από το ΚΚΕ και να κατασυκοφαντήσουν τους αναρχικούς και όσους στάθηκαν απέναντι του, προσβλέποντας στη δημιουργία ενός νέου ενδοσυστημικού πόλου εξουσίας. Συνηθισμένοι στις καρπαζιές από την μητέρα των οργανώσεων της αριστεράς, οι ψοφοδεείς οπορτουνιστές συκοφάντησαν με ευκολία τους αγωνιζόμενους που συγκρούστηκαν με τα ΚΝΑΤ και τις δυνάμεις των ΜΑΤ στη συνέχεια. Μια στάση που φανερώνει το φόβο τους μπροστά στο διογκούμενο ρεύμα της συνολικής αμφισβήτησης του οικονομικού και πολιτικού συστήματος που κερδίζει διαρκώς έδαφος κοινωνικά, μπροστά στις εκατοντάδες των αγωνιστών που δεν μπορούν να ελέγξουν και να χειραγωγήσουν και αντιπροσωπεύουν προοπτικά το μεγαλύτερο κίνδυνο για το σύστημα και τους στυλοβάτες του.

Αναγνωρίζουμε ωστόσο ως βασικό έλλειμμα του αγώνα των από τα κάτω, απέναντι στους κρατικούς μηχανισμούς και τους αριστερούς συμπαραστάτες του, την έλλειψη συλλογικοποίησης και οργάνωσης. Ένα έλλειμμα που πρώτα και κύρια εμποδίζει την ενδυνάμωση του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και αποτελεί τροχοπέδη για την συγκρότησή μας ως ένα ισχυρό κίνημα που θα θέσει με ρεαλιστικούς όρους το ζήτημα της ανατροπής της κρατικής και καπιταλιστικής δικτατορίας, το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης.

Ως Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση αγωνιζόμαστε και για την πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του αναρχικού- αντιεξουσιαστικού κινήματος. Με στόχο την απεύθυνση σε όσο το δυνατόν περισσότερους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους ανθρώπους, διατεθειμένους να αγωνιστούν ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, επιλέγουμε την οργανωμένη παρουσία μας με μπλοκ σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Παραμένουμε σταθεροί στην πάγια αναρχική θέση: «ο σκοπός μας είναι αδιαχώριστος από τα μέσα πάλης και αγώνα». Στην κοινωνική και ταξική σύγκρουση, χρησιμοποιούνται μέσα τα οποία χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής-ακόμη κι όταν αυτό γίνεται με αποτρεπτικό κι αμυντικό σκοπό, όπως έγινε κατά βάση στις 20/10-κι εμπεριέχουν μεγάλη πολιτική και προσωπική ευθύνη, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος εκφυλισμού της κοινωνικής αντί-βίας σε αντικοινωνική βία, με απρόβλεπτες και τραγικές συνέπειες για τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.

Η συνέχιση και η ποιοτική αναβάθμιση του αγώνα με την συμμετοχή στα σωματεία βάσης στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές αντιιεραρχικές συνελεύσεις στις γειτονιές καθώς και στις πολιτικές συλλογικότητες του αγώνα σημαίνει την ενίσχυση των θέσεων και των μετώπων μάχης απέναντι στο καθεστώς και στις εφεδρείες του. Η δημιουργία αυτοοργανωμένων δομών αγώνα σε κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό επίπεδο, η σύνδεση και η επικοινωνία των αντιστάσεων από τα κάτω ανοίγει το δρόμο για την ανατροπή του εξουσιαστικού οικοδομήματος, για την κοινωνική χειραφέτηση. Η κοινωνική απελευθέρωση θα είναι έργο της ίδιας της κοινωνίας και όχι κάποιων αυτόκλητων αρχηγών, κομματαρχών και λοιπών σωτήρων που θα αναλάβουν ρόλο καθοδηγητή και ηγεμόνα. Μόνο έτσι μπορούμε πραγματικά να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να χτίσουμε μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και σκλάβους, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς αρχηγούς και υπηκόους. Μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Για την Κοινωνική και Ταξική αντεπίθεση
Για την Κοινωνική Επανάσταση
Για την Αναρχία και τον Κομμουνισμό

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση

Το πολιτικό Βατερλό ενός αστικού κόμματος

November 1, 2011 | Filed Under κείμενα | No Comments

Σε πολιτικό Βατερλό του Περισσού εξελίχτηκε η 20ή Οκτώβρη 2011. Αλλιώς τα υπολόγιζαν και αλλιώς τους βγήκαν και τώρα τρέχουν και δεν προλαβαίνουν. Στιγματίστηκαν ανεξίτηλα, για μια ακόμη φορά, ως κόμμα αστικό-αντιδραστικό, που υπερασπίζεται τη σταθερότητα του καπιταλισμού και του αστικού συστήματος εξουσίας. Ακόμη και έναν δικό τους άνθρωπο, ένα στέλεχός τους, που πέθανε από ανακοπή καρδιάς αφού προηγουμένως εισέπνευσε τα χημικά των ΜΑΤ, τον πέταξαν στα σκυλιά. Οχι μόνο δεν κατήγγειλαν την αστυνομία, αλλά αντίθετα προσπάθησαν και προσπαθούν να την απαλλάξουν από κάθε ευθύνη, φορτώνοντας το θάνατο του νεκρού στους «κουκουλοφόρους» και συμμαχώντας με το σύνολο των αντιδραστικών δυνάμεων. Στην ΑΔΕΔΥ «πλακώθηκαν» με τους Συριζαίους ακριβώς γι’ αυτό το θέμα. Δέχτηκαν να προστεθεί στο ψήφισμα που κατέθεσαν ότι χτύπησαν και τη διαδήλωση ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ (πράγμα που δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτούν υπό άλλες συνθήκες), δεν δέχονταν με τίποτα, όμως, να βάλλουν στο ψήφισμα ότι για το θάνατο του διαδηλωτή ευθύνονται τα ΜΑΤ! Eίναι πραγματικά εκπληκτικό: να έχεις νεκρό από τις γραμμές σου και αρχικά να προσπαθείς να υποβαθμίσεις το θέμα και μετά να απαλλάξεις εντελώς την Αστυνομία, πριν ακόμη ολοκληρωθούν όχι οι τοξικολογικές εξετάσεις, αλλά ακόμη και η νεκροτομή. Είναι χαρακτηριστικό ότι την Πέμπτη το βράδυ, από το βήμα της Βουλής, η Παπαρήγα έλεγε ότι μπορεί ο νεκρός να είχε μεγαλύτερη ευαισθησία από τον υπόλοιπο κόσμο, χωρίς να γνωρίζει τίποτα ούτε από το περιβάλλον του ούτε από ιατρικής πλευράς. Την Παρασκευή το μεσημέρι, μετά τη νεκροτομή, αποδείχτηκε ότι ο νεκρός δεν είχε καμιά προϋπάρχουσα βλάβη και πως το ισχαιμικό επεισόδιο ήταν το πρώτο που πάθαινε! Γιατί η Παπαρήγα είχε σπεύσει να μιλήσει για ενδεχόμενη ευαισθησία; Γιατί ήθελε να υποβαθμίσει το γεγονός ότι ο άνθρωπος έπαθε καρδιακό επεισόδιο επειδή ρούφηξε χημικά. Από την Πέμπτη το βράδυ, σε κατάσταση πολιτικού πανικού, η ηγεσία του Περισσού προσπαθεί, με εμφανίσεις στα αστικά ΜΜΕ και στη συνέχεια με την αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη», να αρθρώσει μια πολιτική άμυνα, στηριγμένη σε άπειρα ψεύδη. Με αρκετά απ’ αυτά τα ψεύδη θ’ ασχοληθούμε σε άλλο δημοσίευμα, για να φανεί καθαρά όχι μόνο ο προβοκατόρικος ρόλος του Περισσού, αλλά και ο πανικός που επικράτησε στις γραμμές του μετά το Βατερλό. Εδώ θα σταθούμε συνοπτικά στην πολιτική ανάλυση της στάσης αυτού του αστικού κόμματος. 1. Ο Περισσός αποφάσισε να περιφρουρήσει το αστικό κοινοβούλιο, εκτιμώντας πως υπήρχε περίπτωση να επιχειρηθεί «ντου» από εργαζόμενους. Γιατί είχαν προηγηθεί άλλες μορφές διαμαρτυρίας (κυρίως την περίοδο των «αγανακτισμένων») και ο κόσμος είχε συνειδητοποιήσει ότι ο κυβερνητικός λόχος δεν καταλαβαίνει από φωνές, βρισιές και μούντζες. Υπήρχαν, βέβαια, τα ΜΑΤ, όμως ο κίνδυνος ένα κομμάτι διαδηλωτών να φτάσει έστω μέχρι το περιστύλιο της Βουλής ήταν υπαρκτός (φαντάζεστε τις σχετικές εικόνες να κάνουν το γύρο του κόσμου), ενώ από τη σύγκρουση με την Αστυνομία, η οποία θα υπερασπιζόταν σκληρά τη Βουλή, υπήρχε κίνδυνος να υπάρξει ακόμη και νεκρός. Μια προπαγάνδα ενάντια στο «ντου» από τη μια δεν θα έπιανε και από την άλλη θα εξέθετε ανεπανόρθωτα τον Περισσό στα μάτια ενός κόσμου τον οποίο θέλει να τραβήξει ως εκλογική του πελατεία. Με την περιφρούρηση της Βουλής από τον ίδιο τον Περισσό, χωρίς μεσολάβηση της Αστυνομίας, αυτοί οι κίνδυνοι εξαλείφονταν. Φυσικά, η περιφρούρηση της Βουλής έπρεπε να βαφτιστεί «περικύκλωση» της Βουλής. Υπήρχε ένα πρόβλημα, όμως. Πρόσφατα, ο Περισσός λοιδορούσε τους Συριζαίους, Ανταρσυάδες και λοιπούς «αγανακτισμένους» για την περικύκλωση που πήγαν να κάνουν όταν ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμο. Επρεπε, λοιπόν, να δημιουργήσει ένα πλήρες ιδεολογικό «πακέτο» για να μανιπουλάρει τους οπαδούς του. Επρεπε να τους πείσει ότι θα «περικυκλώσουν» το κοινοβούλιο και όχι ότι θα το περιφρουρήσουν έναντι ενδεχόμενου «ντου». Ετσι, η ηγεσία του Περισσού προσπάθησε να κάνει ένα δημοκοπικό άνοιγμα προς θέσεις τις οποίες εδώ και καιρό υποστηρίζει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Θέσεις τις οποίες μέχρι τώρα ο Περισσός κατήγγειλε ως αποπροσανατολιστικές-διαχειριστικές. Προσπάθησαν μ’ ένα σμπάρο να πετύχουν δυο τρυγώνια. Και τη Βουλή να περιφρουρήσουν και να υποβοηθήσουν την ψηφοθηρία προς τα δεξιά (προς κόσμο που σιχάθηκε το ΠΑΣΟΚ και αναζητά αντίδοτο, χωρίς όμως και ν’ αλλάξει επί της ουσίας προσανατολισμό). Ετσι, ανακοίνωσαν περικύκλωση της Βουλής, χωρίς παρεμπόδιση της προσέλευσης των βουλευτών, με στόχο –όπως η ίδια η Παπαρήγα δήλωσε– να πιεστούν όσο γίνεται περισσότεροι βουλευτές και να καταψηφίσουν το νομοσχέδιο! Μέχρι τώρα αυτό το στόχο, που είχε τεθεί από Συριζαίους, Ανταρσυάδες και λοιπούς «αγανακτισμένους» την περίοδο που ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμο, ο Περισσός τον κατήγγειλε ως αποπροσανατολιστικό, σημειώνοντας –σωστά– πως οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ εμφανίζονται σαν «διαφωνούντες» παίζοντας θέατρο για προσωπικούς τους λόγους. Εριξαν, επίσης για πρώτη φορά, το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση», το οποίο μέχρι πρότινος κατήγγειλαν επίσης ως αποπροσανατολιστικό, με το επιχείρημα ότι με τους σημερινούς όρους και να πέσει η κυβέρνηση θα βγει κάποια άλλη που θα συνεχίσει την ίδια πολιτική.Τέλος, έκαναν άνοιγμα ακόμη και προς το σύνθημα «δεν αναγνωρίζουμε το χρέος», ενώ προηγουμένως αυτό το συνδύαζαν με τη «λαϊκή εξουσία», κατηγορώντας όλους τους οπαδούς της «στάσης πληρωμών» ότι κινούνται σε διαχειριστική λογική, εφόσον κάνουν προτάσεις στο πλαίσιο του καπιταλισμού ή και στο πλαίσιο της ΕΕ. 2. Ο στόχος της περιφρούρησης του αστικού κοινοβούλιου, περιτυλιγμένος ιδεολογικοπολιτικά με το δημοκοπικό άνοιγμα που προαναφέραμε, τυποποιήθηκε πολιτικά στην «περικύκλωση» της Βουλής στις 20 Οκτώβρη. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι την περιφρούρηση της Βουλής πάντοτε αναλαμβάνει η Αστυνομία με τα ΜΑΤ. Αυτή τη φορά η Αστυνομία συνεργάστηκε επιχειρησιακά με τον Περισσό, όπως επί πολλά χρόνια έκανε κάθε χρόνο στην επέτειο του Πολυτεχνείου (πάντοτε τις παραμονές της επετείου γινόταν σύσκεψη στη ΓΑΔΑ, στην οποία έπαιρναν μέρος εκπρόσωποι της Πρυτανείας του ΕΜΠ και εκπρόσωποι συνδικαλιστικών οργανώσεων του Περισσού). Η πρόβα τζενεράλε έγινε την Τετάρτη 19 Οκτώβρη. Εστησαν κρανοφόρους και ροπαλοφόρους με πλάτη στη Βουλή και μέτωπο στο δρόμο, πολύ πριν τη δική τους διαδήλωση, στη διάρκειά της και αφότου η διαδήλωσή τους είχε περάσει. Σε όλη τη διάρκεια που στην περίμετρο της Βουλής, μέχρι τον αστυνομικό φράχτη στη Βασ Σοφίας, φύλαγαν τα ΚΝΑΤ, τα ΜΑΤ είχαν αποσυρθεί στο εσωτερικό προαύλιο της Βουλής. Οταν οι κρανοφόροι-ροπαλοφόροι του Περισσού αποσύρθηκαν (επειδή τους έβριζε πολύς κόσμος και η Αμαλίας δεν ήταν κατειλημμένη από δικά τους μπλοκ), κατέβηκαν στη θέση τους (στην εξωτερική περίμετρο δηλαδή) τα ΜΑΤ και ξεκίνησαν συγκρούσεις με τους διαδηλωτές (όχι μόνο από το black block, αλλά και από άλλους χώρους). Την Πέμπτη 20 Οκτώβρη έπιασαν το πόστο τους στην περίμετρο της Βουλής από τις 6 τα χαράματα. Κατά τις 9 τους επισκέφτηκε η Παπαρήγα. Μετά ήρθαν τα μπλοκ από προσυγκεντρώσεις και γέμισαν την Αμαλίας, οπότε πίστεψαν ότι ο χώρος τους ανήκει ολοκληρωτικά. Τα ΜΑΤ αποσύρθηκαν και πάλι στον εσωτερικό περίβολο της Βουλής, όπου παρέμεναν χαλαρά, όπως δείχνει και το σχετικό φωτογραφικό υλικό Αντίθετα, στην περίμετρο της συγκέντρωσης ή της πιθανής συγκέντρωσης άλλων διαδηλωτών, τα ΜΑΤ ήταν στημένα σε ενεργή ετοιμότητα, με πλήρη εξάρτυση. Αναφερόμαστε στις παρόδους της Φιλελλήνων (Μητροπόλεως, Ερμού, Καρ. Σερβίας), της Σταδίου (Αμερικής, Βουκουρεστίου, Κολοκοτρώνη κ.ά.), καθώς και στους κάθετους δρόμους μεταξύ Πανεπιστημίου και Ακαδημίας. Το σχεδιάγραμμα δείχνει καθαρά πως ήταν η διάταξη όλων των δυνάμεων. Ο Περισσός περιφρουρούσε τη Βουλή, χωρίς καμιά παρουσία των ΜΑΤ, και τα ΜΑΤ περιφρουρούσαν τους πέραν του Περισσού διαδηλωτές, οι οποίοι βρίσκονταν σε έναν κλοιό: από το μέρος της Βουλής από τα ΚΝΑΤ και από την αντίθετη κατεύθυνση από τα ΜΑΤ. 3. Υπήρχε προσυνεννόηση με την κυβέρνηση; Η απάντηση είναι καταφατική. «Αφήστε σε μας την περιφρούρηση της Βουλής, για ν’ αποφύγουμε επεισόδια και η Βουλή να μπορέσει να λειτουργήσει χωρίς εξωτερική ένταση και χωρίς προπηλακισμούς βουλευτών, όπως είχε γίνει την περίοδο του Μεσοπρόθεσμου». Πληροφορίες από τα «παπαγαλάκια» του υπουργείου Προ-Πο μιλούσαν για σύσκεψη μεταξύ συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και της πολιτικής και υπηρεσιακής ηγεσίας της Αστυνομίας. Συμπλήρωναν μάλιστα τα «παπαγαλάκια», δασκαλεμένα κατάλληλα από τον Παπουτσή, ότι οι τελευταίες αλλαγές στην Αστυνομία, με αποστράτευση του Ραχωβίτσα και άλλων «σκληρών», σηματοδοτούν αλλαγή στη διαχείριση των διαδηλώσεων, η οποία για πρώτη φορά εφαρμόστηκε έμπρακτα στις 19 και 20 Οκτώβρη. Αυτά τα δημοσιεύματα δεν διαψεύστηκαν από κανένα από τα δύο μέρη. Αλλά και να μην υπήρχαν αυτές οι πληροφορίες, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι υπήρχε προσυνεννόηση επιχειρησιακού τύπου. Αλλιώς δεν θα εξαφανίζονταν τα ΜΑΤ από τις συνήθεις θέσεις τους στην περίμετρο της Βουλής, ούτε θα ξαναεμφανίζονταν μετά την αποχώρηση του Περισσού, διώχνοντας με τη βία όλο τον υπόλοιπο κόσμο, και μέσα από την πλατεία Συντάγματος και από τη Φιλελλήνων και τη Σταδίου. Το ομολόγησαν υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της Αστυνομίας, όχι μόνο μετά τα γεγονότα, αλλά και κατά τη διάρκειά τους, απαντώντας σε ερωτήσεις ρεπόρτερ ραδιοτηλεοπτικών και διαδικτυακών Μέσων. Εχουμε, λοιπόν, περιφρούρηση της Βουλής κατόπιν πολιτικής συνεννόησης με το υπουργείο Προ-Πο και επιχειρησιακής συνεννόησης με την Αστυνομία. Και είναι πραγματικά απορίας άξιο πως οι διάφοροι της «εξωκοινοβουλευτικής», «ριζοσπαστικής» και κάθε άλλης «αριστεράς» παραβλέπουν αυτό το μείζον πολιτικό γεγονός και –πέραν της προβοκατορολογίας, στην οποία με πάθος επιδίδονται και πάλι, διανθίζοντάς την με μια φτηνιάρικη ηθικολογία– το μόνο που καταλογίζουν στον Περισσό είναι «ιδιοκτησιακή» και «αντιιενωτική» συμπεριφορά. Αφήνοντας στην άκρη την ίδια κι απαράλλαχτη συμπεριφορά που είχαν επιδείξει οι περισσότεροι απ’ αυτούς την περίοδο των «αγανακτισμένων», όταν σχεδίαζαν και αβαντάριζαν ακόμη και την απαγόρευση της πολιτικής ζύμωσης, αφήνοντας επίσης στην άκρη τα περί «αντιενωτισμού» που θεωρούν a priori ότι ο Περισσός είναι δύναμη ανατροπής ή τουλάχιστον δύναμη που εκφράζει σε κάποιο βαθμό τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα (γι’ αυτό και ήθελαν ενότητα μαζί του), ρωτάμε: είχε ή όχι πολιτικό περιεχόμενο η «ιδιοκτησιακή» συμπεριφορά που καταλογίζουν στον Περισσό και συγκεκριμένα την περιφρούρηση του αστικού κοινοβούλιο από μια εργατική και λαϊκή διαδήλωση; (Απορίας άξιο δεν είναι πως όλοι αυτοί με τον ηχηρό βερμπαλισμό κάνουν το κορόιδο και αποφεύγουν να μιλήσουν για την ουσία. Αισθάνονται συγγένεια προς τον Περισσό, τον οποίο θεωρούν πολιτική δύναμη «στους κόλπους του λαού». Για τις απόψεις όλων αυτών, όμως, θα μιλήσουμε μια άλλη φορά). 4. Τι ήταν αυτό που χάλασε το σχεδιασμό Περισσού-Αστυνομίας; Η σύγκρουση με μια μερίδα από τους υπόλοιπους διαδηλωτές, την οποία δεν την περίμεναν. Πίστευαν ότι ο όγκος τους, ο πολιτικός εκβιασμός που ασκούσαν στον υπόλοιπο κόσμο και η τραμπούκικη φήμη τους θα δρούσαν αποτρεπτικά. Οσο η αντίδραση παρέμενε σε επίπεδο φραστικών διαξιφισμών, οι κρανοφόροι-ροπαλοφόροι του Περισσού δεν είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα. Οταν η σύγκρουση έγινε βίαιη, με την υποχώρηση των πρώτων που ζητούσαν ν’ ανοίξει η περιφρούρηση του Περισσού για να πορευτούν προς τη Βουλή και την εμφάνιση στην πρώτη γραμμή του black block, άρχισαν να έχουν πρόβλημα. Επιτέθηκαν και τσάκισαν στο ξύλο μερικούς διαμαρτυρόμενους οι οποίοι ούτε διάθεση για σύγκρουση είχαν ούτε ήταν επιχειρησιακά προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο. Με τους επιχειρησιακά προετοιμασμένους και πεπειραμένους στις οδομαχίες νεαρούς του black block, όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τα ΚΝΑΤ «πήραν» ένα-δυο «ντου», όμως οι νεαροί αντεπιτίθονταν και όταν άρχισαν να χρησιμοποιούν πέτρες κέρδισαν το πλεονέκτημα. Η τελευταία απόπειρα των ΚΝΑΤ έγινε με κυκλωτική κίνηση από τη Βουκουρεστίου. Στο διάβα τους χτύπησαν όποιον τους αποδοκίμασε. Ανθρώπους που δεν έπαιρναν μέρος στη σύγκρουση, η οποία γινόταν αλλού, όπως καταθέτουν αυτόπτες μάρτυρες, αλλά και όπως φαίνεται από φωτογραφίες και βίντεο που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο. Μιλάμε κυριολεκτικά για λιντσάρισμα ανθρώπων που δεν είχαν καμιά σχέση με τη σύγκρουση και δεν ήταν προετοιμασμένοι για άμυνα. Οταν τα κατάφεραν αυτοί οι διαδηλωτές να ανασυγκροτηθούν στη Σταδίου, πήραν στο κυνήγι την ορδή των ΚΝΑΤ, την οποία προστάτευσε διμοιρία των ΜΑΤ που έκανε φραγμό επί της Βουκουρεστίου. Με την αποτυχία της κυκλωτικής κίνησης από τη Βουκουρεστίου τα ΚΝΑΤ έχασαν και πάλι έδαφος, ενώ το black block τους «πήρε» όλη τη Β. Γεωργίου (ο κάθετος στην Αμαλίας δρόμος μπροστά από τη Μ. Βρετανία). Τότε αναγκάστηκαν να ζητήσουν τη συνδρομή της Αστυνομίας, από την οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή ζητούσαν να μην παρέμβει, όπως δήλωσαν ο εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ, ο επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων στο Σύνταγμα, αλλά και όπως –εμμέσως πλην σαφέστατα– δήλωσε η Παπαρήγα. 5. Τα ΜΑΤ χτύπησαν με χημικά και κρότου-λάμψης και ήταν αυτά που επιχειρησιακά κατάφεραν να κάμψουν τους μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές που μέχρι εκείνη τη στιγμή «κέρδιζαν» τα ΚΝΑΤ, καθαρίζοντας το χώρο. Τότε αισθάνθηκε αδιαθεσία ο μετέπειτα νεκρός, όπως κατήγγειλαν στα κανάλια άνθρωποι που ήταν μαζί του, διαψεύδοντας με τις δηλώσεις τους (επειδή δεν υπήρχε συνεννόηση εκείνες τις στιγμές) όσα στη συνέχεια κατασκεύασε η ηγεσία του Περισσού. Τέτοιες δηλώσεις έχουν καταγραφεί από την κάμερα του Mega και από τα ρεπορτάζ εφημερίδων. Αλήθεια, είχε κανένα λόγο το Mega να χρεώσει τον νεκρό στα χημικά των ΜΑΤ; Σ’ αυτό το απλό λογικό ερώτημα η ηγεσία του Περισσού δεν έδωσε απάντηση, ούτε πρόκειται να δώσει. Ταυτόχρονα, τα ΜΑΤ μετακύλησαν τον κλοιό τους και τον έφεραν περιμετρικά στη συγκέντρωση του Περισσού: ΜΑΤ έξω από τη Μεγάλη Βρετανία, σε όλο το πλάτος της πλατείας Συντάγματος, ακριβώς κάτω από την Αμαλίας και στην Οθωνος μέχρι τη Φιλελλήνων. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι όλες οι διμοιρίες που δημιούργησαν αυτόν τον δεύτερο κλοιό βγήκαν από τον περίβολο της Βουλής, όπου προηγουμένως αναπαύονταν. Οπως καταγράφηκε στα βίντεο, η περιφρούρηση του Περισσού άνοιξε για να περάσουν οι διμοιρίες των ΜΑΤ και τις δέχτηκε με ανακούφιση. Κάποιοι ακούγονται να φωνάζουν «γαμήστε τους» και κάποιοι άλλοι «στην πλατεία εμείς». Βλέποντας ότι οι διμοιρίες των ΜΑΤ που χτύπησαν με χημικά και κρότου-λάμψης από την Καρ. Σερβίας είχαν απωθήσει το black block προς την πλατεία Συντάγματος, ήθελαν να κάνουν επίθεση εκεί, για να αποτελειώσουν τη «δουλειά». Αν αυτό δεν λέγεται επιχειρησιακή συνεργασία, τότε πώς λέγεται; Και για να μην ξεχνιόμαστε: επιχειρησιακή συνεργασία με πολιτικό στόχο την περιφρούρηση του αστικού κοινοβούλιου. 6. Το Βατερλό του Περισσού είχε συντελεστεί. Διότι η εικόνα πλέον ήταν: τα ΚΝΑΤ περιφρουρούσαν τη Βουλή και τα ΜΑΤ περιφρουρούσαν τις δυνάμεις του Περισσού, χωρίς μάλιστα να υπάρχει πλέον η απειλή του black block. Tα ΜΑΤ στέκονταν πια ανάμεσα στον Περισσό και διαδηλωτές από μπλοκ σωματείων, οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων οργανώσεων. Ο συμβολισμός δεν ήταν απλά ονειδιστικός για τον Περισσό. Ηταν αποκαλυπτικός των προθέσεών του, που ήταν η περιφρούρηση της Βουλής. Γιατί όταν ανάμεσα στον Περισσό και τη Βουλή δεν υπάρχει ρουθούνι αστυνομικού, ενώ ανάμεσα στον Περισσό και τους υπόλοιπους διαδηλωτές στέκονται διμοιρίες των ΜΑΤ, οι πάντες καταλαβαίνουν «τι παίζει». Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει. Γι’ αυτό και η ηγεσία του Περισσού αποφάσισε ν’ αποχωρήσουν πολύ πριν την προγραμματισμένη τους ώρα και πολύ πριν αρχίσει η –υποτίθεται κρίσιμη– ψηφοφορία στη Βουλή, κατά την οποία με την «περικύκλωσή» τους υποτίθεται ότι θα κατάφερναν να πιέσουν Πασόκους βουλευτές και να τους οδηγήσουν στην καταψήφιση του πολυνομοσχέδιου. Οταν η κεφαλή της πορείας αποχώρησης έφτανε στα Οφθαλμιατρείο, από τους κάθετους δρόμους βγήκαν διμοιρίες των ΜΑΤ, που επιτέθηκαν με χημικά και δακρυγόνα ενάντια σε μερικές εκατοντάδες ανθρώπους που αποδοκίμαζαν την πορεία του Περισσού. Τους λιάνισαν στο ξύλο κυνηγώντας κόσμο και μέσα στους κάθετους δρόμους. Συνόδευσαν την πορεία μέχρι την Ομόνοια (όπου έκαναν σύντομη συγκέντρωση με ομιλητή τον Πέρρο, επικεφαλής του ΠΑΜΕ) και τους περιφρουρούσαν απ’ όλες τις πλευρές (Χαυτεία, Αθηνάς, Πειραιώς, 3ης Σεπτεμβρίου). Ταυτόχρονα, οι διμοιρίες που βρίσκονταν στο Σύνταγμα άρχισαν να κινούνται προς τα κάτω. Οσες βρίσκονταν στη Βουλή κατέβηκαν στον Αγνωστο Στρατιώτη και αντικατέστησαν τα ΚΝΑΤ, ενώ όσες ήταν μέσα στην πλατεία έκαναν κίνηση «σκούπα», έδιωξαν όλο τον κόσμο από την πλατεία και στη συνέχεια όσα μπλοκ είχαν απομείνει σε Φιλελλήνων και Σταδίου. Στην Αμαλίας δεν επετράπη ν’ ανέβει ρουθούνι διαδηλωτή, μετά την αποχώρηση των μπλοκ του Περισσού! Λες και το δικαίωμα της διαδήλωσης ίσχυε μόνο για τον Περισσό και για κανέναν άλλο! 7. Πλέον, η ηγεσία του Περισσού άρχισε να συνειδητοποιεί το πολιτικό Βατερλό. Γι’ αυτό και επιδόθηκε σ’ ένα ρεσιτάλ ψευδολογιών και γελοίων ισχυρισμών, προσπαθώντας να διαμορφώσει μια προπαγανδιστική γραμμή υπέρ της. Εφτασε στο σημείο η Παπαρήγα να βγει στη 1 μετά τα μεσάνυχτα της Πέμπτης στην εκπομπή του Ζούγκλα (ο Ζούγκλας στην αρχή δεν πίστευε στ’ αυτιά του!), σε μια παραληρηματική εμφάνιση, κάθε πρόταση της οποίας ήταν κι ένα ψέμα, μερικές φορές τόσο προφανές που απορούσες πώς δεν το έβλεπε η ίδια. Τρεις φορές την κάρφωσε ο Ζούγκλας, κρύβοντας με δυσκολία τη «σαδιστική» διάθεσή του. Της είπε πως όλος ο κόσμος βλέπει ότι η Αστυνομία κυνηγάει τους «μπαχαλάκηδες» και όχι τα μέλη του Περισσού και απάντηση δεν πήρε και τις τρεις φορές. Από το ίδιο κιόλας βράδυ κι ενώ από τα ρεπορτάζ των καναλιών και των ιστότοπων έβγαινε καθαρά η άποψη ότι ο νεκρός έπαθε έμφραγμα επειδή «ρούφηξε» χημικά (ο πρώτος νεκρός από χημικά στη χώρα μας), ο Περισσός άρχισε να πλασάρει τη γραμμή ότι πέθανε «από τη δολοφονική επίθεση των κουκουλοφόρων». Η ΚΕ του Περισσού σε ανακοίνωσή της έκανε λόγο για «χημικά αέρια, χειροβομβίδες κρότου λάμψης και πέτρες» από τη μεριά του black block, που είχαν σαν αποτέλεσμα «και το θάνατο του συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ»! Kαι ο «Ριζοσπάστης» είχε άρθρο με τίτλο «Καπνογόνο και πυροσβεστήρας έπνιξαν τον οικοδόμο»! Ηταν ένα μήνυμα προς την κυβέρνηση και την Αστυνομία, ότι αυτοί δεν πρόκειται ν’ αναζητήσουν ευθύνες και επομένως μπορούν να κλείσουν και την ΕΔΕ και τη δικαστική προκαταρκτική εξέταση. Ταυτίστηκαν πλήρως με την ανακοίνωση της Αστυνομίας. ΥΓ1: Προσέξτε λίγο τη φωτογραφία αυτή. Ομάδα των ΚΝΑΤ (δεξιά είναι ο πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά Σ. Πουλικόγιαννης, που σε άλλες φωτογραφίες διακρίνεται στη Βουκουρεστίου να κλοτσάει με λύσσα στο κεφάλι διαδηλωτή που δεν συμμετείχε στη σύγκρουση) μεταφέρει τραυματισμένο μέλος της. Ο ΚΝΑΤάς αριστερά είναι «πλήρως εξοπλισμένος με εξοπλισμό που μόνο η Αστυνομία διαθέτει, ο οποίος πουλιέται από ειδικά μαγαζιά, με ειδική άδεια» (!!!), όπως έλεγε και ξανάλεγε η Παπαρήγα. Ποιος είναι ο… ειδικός εξοπλισμός; Προφανώς η αντιασφυξιογόνα μάσκα, την οποία μπορεί να προμηθευτεί κανείς από «άπειρα» μαγαζιά, όπως άλλωστε την προμηθεύτηκε και ο προνοητικός ΚΝΑΤάς. ΥΓ2: Τις επόμενες μέρες θα δώσουμε πολλά ακόμη αποκαλυπτικά στοιχεία για όσα συνέβησαν στις 20 Οκτώβρη και αυτά που ακολούθησαν. Παρακολουθήστε την ηλεκτρονική έκδοση της «Κόντρας» (www.eksegersi.gr), όπου θα τα δημοσιεύσουμε. Η αστική τάξη ευγνωμονούσα Νωρίτερα, πάντως, χθες το πρωί, στο περιστύλιο της Βουλής, αρμόδιο κυβερνητικό στέλεχος ρωτήθηκε αν η αστυνομία έχει έρθει σε κάποια είδους συνεννόηση με το ΠΑΜΕ. Εκείνος απάντησε ότι όσο λειτουργεί με αυτό τον τρόπο το ΠΑΜΕ, η αστυνομία… δεν χρειάζεται! Εθνος (ηλεκτρονική έκδοση, 20.10.11) Υπήρχε ένα όργανο με τον κ. Παπουτσή, ο οποίος είχε την κυρία ευθύνη, με τον κ. Καστανίδη και τον κ. Παπαϊωάννου, στο οποίο μετείχα και εγώ. Το ΠΑΜΕ εζήτησε και έφερε σε πέρας μέχρι μίαν ορισμένη στιγμή με πολύ μεγάλη επιτυχία, να έχει την περιφρούρηση της συγκέντρωσης. Της δικιάς του. Και το έκανε με πολύ μεγάλη επιτυχία. Δε χρειαζόταν η Αστυνομία. Και γιατί έπρεπε να είναι η Αστυνομία να πάει να παρενοχλήσει το ΠΑΜΕ, για να υπάρξουν επεισόδια με ανθρώπους που δεν θέλαν να κάνουν επεισόδια; Θ. Πάγκαλος, Mega, Ανατροπή, 24.10.11 Τον ρόλο της Αστυνομίας υποκατέστησαν οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, οι οποίοι συγκρούστηκαν με κουκουλοφόρους, όταν οι τελευταίοι επιχείρησαν να κινηθούν προς το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη. Τα Νέα, 21.10.11 Οι βουλευτές ανάβανε λαμπάδες στο μπόι σας και λέγανε καλά που είναι το ΠΑΜΕ έξω δε φοβόμαστε. Αν είναι η Αστυνομία έξω, φοβόμαστε. Το έλεγαν οι βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου. Ν. Χατζηνικολάου, Alter, κεντρικό δελτίο, 20.10.11 Το ΚΚΕ συνέβαλε στη διαχείριση και τη διατήρηση της τάξης. Ευ. Βενιζέλος στο υπουργικό συμβούλιο, Ριζοσπάστης, 21.10.11 Σήμερα το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας με εντυπωσίασε. Πρώτον διότι, συμπεριφέρθηκε απολύτως καθεστωτικά προστατεύοντας το κοινοβούλιο από τους κουκουλοφόρους. Όλοι μες τη βουλή λέγαμε: ευτυχώς που υπάρχει το ΠΑ.ΜΕ. γύρω γύρω και δεν ζήσαμε τα χθεσινά» Αδωνις Γεωργιάδης, Alter, κεντρικό δελτίο, 20.10.11 Ηταν το ΠΑΜΕ εκεί και μπράβο και προς τιμήν του προστατέψαν αντικειμενικά τη διαδήλωση στη Βουλή, που εκπροσωπεί τη δημοκρατία σ’ αυτό τον τόπο. Ι. Πρετεντέρης, Mega, κεντρικό δελτίο, 20.10.11 Αυτή είναι μια μικρή σταχυολόγηση απ’ όσα ειπώθηκαν και γράφτηκαν από παράγοντες και κέντρα του αστικού συστήματος εξουσίας το διήμερο 20-21 Οκτώβρη. Πανικόβλητος ο Περισσός από το ξεμπρόστιασμα στους οπαδούς του, επινόησε τη θεωρία της… προβοκάτσιας. Οτι –άκουσον, άκουσον!– συνωμότησε το αστικό σύμπαν για να εκθέσει το κόμμα και να το παρουσιάσει σαν πολιτική δύναμη του συστήματος! Για να το χάψει κανείς αυτό πρέπει να είναι η πολιτικά ηλίθιος ή «στημένος». Εμείς απλά το σημειώνουμε, θεωρώντας πως κάθε προσπάθεια αντιλόγου επί του οφθαλμοφανούς θα υποτιμούσε τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας. Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011

Κειμενο για την 48ωρη απεργια στις 19 και 20 Οκτωμβριου

October 24, 2011 | Filed Under κείμενα | No Comments

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΤΑ-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ

 

Οσοι μπορουν ας κατεβουν. Ακολουθει το κειμενο που μοιραζεται.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Το κείμενο αυτό γράφτηκε από ένα αγωνιζόμενο κοινωνικό κομμάτι που δεν θεωρεί ότι αποτελεί αρχή και τέλος αυτού του κινήματος.

1

Ζούμε το τέλος των κοινωνικών παροχών. Πλέον όποιος δεν πληρώνει, δεν έχει ρεύμα, νερό, τροφή, θέρμανση, υγεία ή εκπαίδευση. Σαν καλός κτηνοτρόφος το καθεστώς ξέρει πότε πρέπει να ταΐζει τα ζώα του και πότε όχι . Η εποχή των παχιών αγελάδων τελείωσε.

Κανείς δεν μας χάρισε τίποτα και δεν πρέπει να χαρίσουμε τίποτα σε κανέναν. Να μην πληρώσουμε τίποτα, να πάρουμε πίσω όσα μας κλέβουν, να κάνουμε επανασυνδέσεις ρεύματος και νερού και να σπάσουμε τα εκδοτήρια των εισιτηρίων στα νοσοκομεία. Δεν είμαστε ζώα να μας ταΐζουν όποτε θέλουν και άμα δεν θέλουν να μας αφήνουν να πεθάνουμε. Να καταλάβουμε τις εφορίες. Να οργανωθούμε ανά γειτονιά, περιοχή ή πολυκατοικία και να περιφρουρήσουμε την ανυπακοή μας. Να δημιουργήσουμε κοινωνικά ιατρεία, λαϊκά συσσίτια και αγροτικές κολλεκτίβες. Να οργανώσουμε την επιβίωση μας.

2

Όπως κάθε παραμύθι, το παραμύθι της εθνικής ενότητας έχει καλούς και κακούς. Οι καλοί είναι οι έλληνες, πλούσιοι και φτωχοί, αφεντικά και δούλοι μαζί και οι κακοί είναι οι ξένοι, οι λαθραίοι, οι ΄΄άλλοι΄΄ που μας παίρνουν της δουλειές γεμίζουν τα νοσοκομεία και τα σχολεία και κλέβουν για να φάνε. Το καθεστώς διαιρεί για να βασιλεύσει και οι προλετάριοι πρέπει να αλληλοσφάζονται για τρύπιες σημαίες και εθνικά ιδεώδη. Αν δεν καταλάβουμε ποιος πραγματικά μας κλέβει την ζωή, αν δεν δούμε αυτόν τον πραγματικό εχθρό και δεν τον χτυπήσουμε, είμαστε καταδικασμένοι να πολεμάμε μόνιμα σε μια τεράστια αρένα για να χειροκροτάνε τα αφεντικά.

Να προτάξουμε την αλληλεγγύη ανεξάρτητα από φυλές, θρησκείες και χρώματα και να επιτεθούμε στους πραγματικούς μας εχθρούς.

3

Μπάτσοι πεζοί και μηχανοκίνητοι, αύρες, δακρυγόνα, απαγορεύσεις συναθροίσεων και πολιτικοί κρατούμενοι αποτελούν το νέο δόγμα διατήρησης της τάξης. Η ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση που έχει εξαπλωθεί παντού, οι κομματάρχες, δημοσιογράφοι, εργατοπατέρες και διανοούμενοι που έχουν επιστρατευθεί για την σωτηρία της πατρίδας φανερώνουν ότι για το καθεστώς ο εχθρός δεν είναι άλλος από την ίδια την αγωνιζόμενη κοινωνία.

Να διεκδικήσουμε την ελευθερία μας. Να φτιάξουμε ομάδες αυτοάμυνας απέναντι στα ένστολα και μη γουρούνια και τους αφέντες τους. Να σπάσουμε τις τηλεοράσεις και να πάρουμε στα χέρια μας την πληροφόρηση. Να δημιουργήσουμε εστίες αντίστασης παντού. Να αγωνιστούμε και να πολεμήσουμε.

4

Δεκαετίες ολόκληρες αμυντικών αγώνων, μιζέριας και κλάψας είναι αρκετές. Το σκηνικό ήταν και είναι πολύ καλά στημένο, συνδικάτα με σκοπό την εκτόνωση της οργής και κομματίδια που ονειρεύονται την εξουσία έχουν αναλάβει να ορίσουν τα όρια μέσα στα οποία πρέπει να αγωνιζόμαστε. Το αδιέξοδο των αμυντικών αγώνων είναι πλέον προφανές εξ αρχής, έτσι κι‘ αλλιώς το καθεστώς ότι μας έδινε μας το ξανάπαιρνε πίσω σαν κατανάλωση. Μέσα από αυτόν το βόθρο τον τελευταίο καιρό έχουν ξεπηδήσει διάφορες κινήσεις με μοναδικό τους σκοπό να συμβάλλουν στην εκτόνωση και να οδηγήσουν το κόσμο στις εκλογές.

Οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι και αυτοί που θέλουν να αγωνιστούν οφείλουν να τους αναγνωρίσουν και να τους απομονώσουν. Να οργανωθούμε σε χώρους δουλειάς, σε σχολεία και πανεπιστήμια. Να σπάσουμε τα δεσμά της εργατικής ιεραρχίας και γραφειοκρατίας. Να μπλοκάρουμε την οικονομία.

Να οργανώσουμε γενική απεργία διαρκείας.

Να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε το σάπιο παρελθόν και να αρχίσουμε να χτίζουμε το μέλλον.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΤΑ-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Ολοι στην ανεξαρτητη προσυγκεντρωση στην πλατεια Ελευθεριας στις 19/10 11:00 στην Γενικη Απεργια

Κείμενο που μοιράστηκε από το κινητό στέκι Τροχήλατο σχετικά με τα γεγονότα γύρω από την 11η Μάη

May 25, 2011 | Filed Under δίαφορα, κείμενα | No Comments

Ο ΦΟΒΟΣ ΦΥΛΑΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ

…Αν δεν ανατριχιάζεις τώρα όπως εγώ,

Είναι που ‘μαστε φτιαγμένοι από άλλο υλικό

Εγώ τις πέτρες μου τις πέταξα όλες εκεί που πρέπει

Εσύ μία πήρες κι έβαλες στο στήθος σου γι’ αφέντη

 

Έχουμε την οργή – χρέωσε μας την επιλογή

Να υπάρχουμε σε πείσμα των καιρών

Να τσιγκλάμε απομεινάρια γερασμένων συνθηκών

Οργή, Μεθυσμένα Ξωτικά

 

Το βράδυ της Τετάρτης 11 Μάη, ήταν το βράδυ της απεργίας.

Οι απεργιακές συγκεντρώσεις ήταν μικρές, η συμμετοχή στην απεργία ήταν “τυπική”, η διαδήλωση στην Αθήνα είχε χτυπηθεί από την αστυνομία με ευρωπαϊκή οργάνωση και ελληνική βαρβαρότητα, ένας διαδηλωτής χαροπάλευε, τα ανοιγμένα κεφάλια ήταν δεκάδες.

Όλοι συζητούσαν με όρους τηλεόρασης, για ένα ακόμη μαχαίρωμα στο κέντρο της Αθήνας, πεισμένοι από τα ΜΜΕ ότι τρεις αλλοδαποί μαχαίρωσαν έναν έλληνα. Χωρίς φωτογραφίες, χωρίς βίντεο, χωρίς μάρτυρες, όλοι ήταν βέβαιοι ότι οι δράστες ήταν ξένοι. Με τον ίδιο τρόπο που λίγες εβδομάδες πριν, όλοι ήταν βέβαιοι ότι τους δύο ΔΙΑδες τους σκότωσαν ξένοι. Μόνο που τελικά οι δράστες είναι έλληνες και με αρχηγό ένα πρώην μπάτσο. Απεργία σκέψης λέγεται, όταν δεν είναι συνειδητός ρατσισμός.

 

Μαυρίλα. Αυτό ήταν η νύχτα της Τετάρτης. Να μετράς πτώματα και τραυματίες και να ακούς τους ηλίθιους που δεν απέργησαν για να μη χάσουν ένα μεροκάματο, να βρίζουν τους μετανάστες για ό,τι στραβό στη ζωή τους. Ηλίθιος είναι αυτός που όταν του λες “κρίση”, απαντά “οι ξένοι”. Ή βρίζει τον Πάγκαλο και χαζεύει το Λαζόπουλο.

Μαυρίλα. Το καλό που έχουν τα κινήματα, είναι το να μοιράζεσαι με τους συντρόφους σου ό,τι σε καταστρέφει.

Τα κόμματα, η τηλεόραση, το σχολείο, διδάσκουν ότι πρέπει πάντα να είσαι ψύχραιμος. Δηλαδή, πρέπει να κοιτάς τηλεόραση, να λιώνεις στο αλκοόλ, να βρίζεις τον Πάγκαλο ή την τρόικα ή την Μέρκελ, ή όλους μαζί και να κάνεις υπομονή.

Μόνος σου. Και φοβισμένος.

Ε όχι. Την μαυρίλα της Τετάρτης 11 Μάη, κάποιες δεκάδες άνθρωποι δεν την άφησαν να γίνει αυτοκαταστροφή. Ούτε απογοήτευση. Έδωσαν τρόπο στην οργή.

Βγήκαν στο δρόμο και έσπασαν τα γραφεία του Πασοκ στο Βόλο. Ήταν λίγοι, και δεν μπόρεσαν να σπάσουν και τα γραφεία του Λάος, της ΝΔ, τα αστυνομικά τμήματα, τις εφημερίδες, τα κανάλια, τις τράπεζες, το Ζάρα, την Εφορία, τα σουπερμάρκετ τα …

Μας έκαναν να χαμογελάσουμε, έστω θλιμμένα, μας έδωσαν μια στάλα χαράς σε μια κατάμαυρη μέρα.

Έσπασαν τα γραφεία του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, του διαχειριστή του φόβου. Του οργανωτή της επίθεσης στην απεργιακή διαδήλωση της Τετάρτης. Του οργανωτή της φασιστικής βίας των επόμενων ημερών. Όσα δεν φτάνουν οι μπάτσοι, τα φτάνουν οι μαφίες. Με εντολή του Μπατσοκ, οι φασίστες σε συνεργασία με την αστυνομία και με τηλεοπτική σκηνοθεσία, μαχαίρωσαν, σκότωσαν, χτύπησαν, φόβισαν τους μετανάστες σε όλη την Ελλάδα. Το έχουν ξανακάνει. Θυμάσαι? Μετά από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, όταν τα ντοπαρισμένα ψοφίμια της εθνικής έχασαν από την αντίστοιχη αλβανική. Τότε στόχος ήταν οι μετανάστες από την Αλβανία. Τώρα ήταν οι μετανάστες από την Ασία.

Φόβος. Αυτό το ναρκωτικό καλλιεργούν σήμερα. Όχι μόνο οι μπατσόκοι και τα φασισταριά του Λαος. Κάθε μικρή ή μεγάλη φωνή του συστήματος, από τον Παπούλια μέχρι τους γραφιάδες της Θεσσαλίας, θέλουν να μας φοβίσουν.

 

Αν απεργήσεις, θα απολυθείς.

Αν διαδηλώσεις, θα πας στο νοσοκομείο.

Αν σταθείς αλληλέγγυος, θα μαχαιρωθείς από τους φασίστες.

Αν κυκλοφορείς στις περιοχές που προορίζονται για “ανάπλαση”, θα μαχαιρωθείς από τα λουμπεναριά.

Αν αντισταθείς στους μπάτσους, θα προφυλακιστείς.

Κι αν είσαι μετανάστης, απαγορευμένος δηλαδή, θα πεθάνεις.

Σκάσε και δούλευε.

Ή μάλλον, βρίζε τον Πάγκαλο και δούλευε. Και κοίτα μπάλα.

 

ΟΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ Τ’ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΟΥ,

ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΡΤΙΚΟ ΤΟΥ

 

Χίλια μπράβο και χίλια ευχαριστώ,

σε όσους έσπασαν τα γραφεία του Πασοκ.

Υποσχόμαστε να κάνουμε ό,τι μπορούμε,

για να σπαστούν τα υπόλοιπα.

 

Στις πραγματικές εκλογές στις 11 Μάη νικητής βγήκε ο κανιβαλισμός

Η 11 Μάη φάνταζε από πριν ένα στημένο ραντεβού για ένα ακόμα “ψυχικό”. Οι συνδικαλιστάδες έκαναν το χρέος τους καλώντας μια ακόμα απεργία ενώ τα παραδοσιακά κόμματα και όσοι ερμηνεύουν ή προσπαθούν να ερμηνεύσουν το σήμερα με τα εργαλεία του χθες θα ήταν εκεί ευελπιστώντας να ανταμώσουν το φάντασμα της κοινωνίας. Να το πούμε όμως λίγο πιο απλά, ο κόσμος νομίζει ότι αυτή η κοινωνία έχει ακόμα αντανακλαστικά, πόσο μάλλον τώρα που η λογική της καβάτζας φαίνεται να χάνεται.

Εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες θα αρμενίζουν;

Παρ’ όλα αυτά, ο κόσμος που μετείχε στις πορείες σε όλη την Ελλάδα ήταν αναντίστοιχα λίγος για τις μέρες που ζούμε. Οι τρεις πορείες που καλέστηκαν στο Βόλο δεν ξεπερνούσαν αθροιστικά τα 1500 άτομα. Και αν είναι θετικό το γεγονός ότι στις πορείες των γραφειοκρατών, της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ, ο κόσμος τους γύρισε την πλάτη, ή καλύτερα δεν τους κοίταξε ποτέ στα μάτια. Μόνο προβληματισμό, όμως, μας γεννά ότι και η τρίτη πορεία που καλούνταν στην πλατεία ελευθερίας, όπου και συμμετείχαμε, από συσπειρώσεις ατόμων από τα κάτω και πολιτικών σχηματισμών που προσπαθούσαν να βάλουν πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και αυτοοργάνωση των μορφών αγώνα αλλά και της ίδιας τους της ζωής, δεν ήταν τόσο μαζική όσο θα θέλαμε.

Στην Αθήνα ο κόσμος που κατέβηκε στο δρόμο άγγιζε ή και ξεπερνούσε τις 80.000. Μεγάλα κομμάτια της πορείας (μειοψηφικά ακόμα) επέλεξαν να κατέβουν στο δρόμο αξιοπρεπώς με μέτρα αυτοπροστασίας απέναντι στα χιλιάδες χημικά αλλά και επιλέγοντας να μην αφήσουν τα σκυλιά των αφεντικών στην ησυχία τους. Η πορεία δέχτηκε ανελέητη επίθεση από τους μπάτσους, οι οποίοι τήρησαν πιστά τις εντολές των από πάνω τους να σακατέψουν τους διαδηλωτές και να αφήσουν τον τρόμο. Την μεγαλύτερη επίθεση δέχτηκαν τα μπλοκ που επιλέγουν να αμφισβητούν δομές και λογικές παλαιού τύπου, όπως μπλοκ από συνελεύσεις γειτονιών, πρωτοβάθμιων σωματίων. Τραγικό απολογισμός, ένας 31χρονος μεταφέρεται σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο, άλλοι δυο στο χειρουργείο και δεκάδες άτομα οδηγούνται στα νοσοκομεία. Η είδηση οδηγείται σε ολόκληρη τη χώρα. Αμέσως καλούνται συνελεύσεις και πορείες αντιπληροφόρησης, διαμαρτυρίας και στοχοποίησης των υπευθύνων.

Έτσι και στο βόλο γίνεται πορεία με στόχο τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ τα οποία γίνονται γυαλιά καρφιά.

ΓΕΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ!

Μακάρι να μπορούσαν να σπαστούν και τα άλλα μαγαζιά των αφεντικών και των νταβατζήδων μας. Μακάρι να προλάβαινε ο κόσμος να σπάσει και τα γραφεία του ΛΑΟΣ. Αν και η επιλογή να σπαστεί το κεντρικό κατάστημα των φασιστών (ΜΠΑΤΣΟΚ) χαίρει μόνο συγχαρητηρίων.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Η είδηση του γεγονότος αυτού μας έδωσε ένα ψήγμα χαράς, ότι σε αυτόν τον τόπο υπάρχουν ακόμα συνειδήσεις που αρνούνται να προσκυνήσουν και επιλέγουν να πράξουν. Αρνούνται να μπουν στον κορμό της κοινωνίας που όλα της τα θέλω μπαίνουν στις βιτρίνες των καταστημάτων, στα έξυπνα κινητά και στα προικοχώραφα. Είναι οι ίδιες συνειδήσεις που επιλέγουν να βλέπουν τη μοίρα τους συλλογικά και αρνούνται τον περιορισμό της αντίδρασής τους στους δείκτες θεαματικότητας του γελωτοποιού της Τρίτης. Αρνούνται να ξεχάσουν ότι γι’ αυτά που βιώνουν υπεύθυνοι είναι τα κράτη και τα αφεντικά κι όχι οι μετανάστες. Αρνούνται να παίξουν το παιχνίδι του κράτους, που χρησιμοποιεί τη δολοφονία ενός 43χρονου ξημερώματα στο κέντρο της Αθήνας για πογκρόμ ενάντιων μεταναστών. Μιας και εξαπολύει όλη τη ζοφίλα του, όλο τον εθνικό κορμό, από αυτούς που φορούν στολή και σκοτώνουν διαδηλωτές ( μετά τη βγάζουν και με τους συνεργάτες τους δέρνουν μετανάστες), τους νοικοκυραίους που χύνουν περίσσια δάκρυα για ένα θάνατο, αλλά δεν έχουν να πουν κουβέντα για τη δολοφονία από φασισταριά, του 21χρονου από το Μπαγκλαντές, που ακόμα δεν έχει όνομα, δεν έχουν να πουν κουβέντα για του τόσους μετανάστες τραυματισμένους από ελληναράδες. Αλλά δίνουν τη συναίνεσή τους ψηφίζοντας ΛΑΟΣ, ΝΔ, ΜΠΑΤΣΟΚ.

Τις μέρες που ζούμε όποιος επιλέγει ξανά να καβατζωθεί, να “γλιτώσει” και να μείνει στο καβούκι του μαζί με τη φαμίλια, η απάθειά του οπλίζει αυτούς που μαχαιρώνουν ανθρώπους διαφορετικού χρώματος.

Μιας και εύκολα ξεχνάει τους πολέμους που έκανε το κράτος του, τους οικονομικούς βιασμούς στα Βαλκάνια, του καθημερινούς βιασμούς γυναικών μεταναστών στα μπαρς που συχνάζει. Ξεχνάει εύκολα τα εργατικά ατυχήματα και τις κρατικές δολοφονίες. Μα να μη ξεχνάει κάτι. Όταν σηκώνεις συνέχεια τους ώμους δε θα υπάρχουν ώμοι να σε σηκώσουν. Μιας και αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει σίγουρα προς το χειρότερο. Όσο και αν προσπαθούν δε θα σταματήσουμε να είμαστε άνθρωποι, δε θα γίνουμε ποτέ ερπετά και σάλιαγκες και σίγουρα θα έχουμε μνήμη και οργή. Σκεφτόμαστε και συνωμοτούμε. Οργανωνόμαστε και πράττουμε, χωρίς διαχωρισμούς, έμφυλους, εθνικούς, θρησκευτικούς, στοχεύουμε στην καρδιά του κτήνους αλλά και στο φράξιμο σιγά σιγά των τριχοειδών αγγείων του. Στρέφουμε το υπάρχον, δημιουργώντας σχέσεις βασισμένες στην αμοιβαιότητα, την αλληλεγγύη, τις αξίες και τον κοινό σκοπό. Η πολιτική για μας δεν είναι θέαμα και κουμπαριά, είμαστε το υποκείμενο και ψάχνουμε νέα εργαλεία για να χτίσουμε κίνημα. Δε θα αφήσουμε χιλιοστό από το δημόσιο χώρο στους εχθρούς μας. Κι αν όλα παν στραβά δε θα μας μείνει η τηλεόραση plasma και τα αντικαταθλιπτικά, αλλά η αξιοπρέπεια και η χαρά μιας και δεν περπατήσαμε στα τέσσερα, ή πιο σωστά στα τέσσερα αγκαλιά με τους χαφιέδες.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ


Στις 10 Μάη τα ξημερώματα σε έναν από τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας όπου τα ναρκωτικά, τα κυκλώματα καταναγκαστικής πορνείας και η πλήρης απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μπροστά στο βωμό του μαύρου χρήματος συντελούν μια βίαιη καπιταλιστική πραγματικότητα , δολοφονήθηκε ένας άνθρωπος σε καυγά με δύο άτομα που είχαν σκοπό να του κλέψουν την βιντεοκάμερα που κρατούσε.

Ένα γεγονός που όσο αποτρόπαιο κι αν είναι άλλο τόσο είναι και συχνότερο για τους κατοίκους των περιοχών του κέντρου που είτε βλέπουν τις περιοχές τους να υποβαθμίζονται σκοπίμως προκειμένου να αποτελέσουν φιλέτα προς ανάπλαση είτε είναι παγιδευμένοι εκεί λόγω της οικονομικής τους θέσης. Άλλωστε τα κυκλώματα που κυβερνούν την περιοχή τους, όπως έχει αποδειχθεί τόσα χρόνια είναι στενά συνδεδεμένα με αυτούς που κυβερνούν αυτήν την χώρα. Μέρα παρά μέρα μαθαίνουμε για άλλη μια βίαιη στυγνή δολοφονία, ακόμα και για αποκεφαλισμό ή για διαμελισμένα πτώματα στα σκουπίδια ακούμε, βέβαια τις περισσότερες φορές είναι άστεγοι , μετανάστες χωρίς χαρτιά ή φτωχοδιάβολοι τους οποίους κανείς δεν θα ψάξει ποτέ , κανείς δεν θα κλάψει ποτέ.

Το γεγονός αυτή τη φορά ήταν κάπως διαφορετικό , το θύμα ήταν ένας έλληνας πολίτης που ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί μαζί του. Ήταν ένα σφίξιμο στο στομάχι ακόμα και εκείνων που πιστεύουν ότι δεν θα περάσουν ποτέ αυτές τις κακόφημες γειτονιές  στις οποίες όλο το «κακό» και το «βρώμικο» έχει κλειστεί σαν σε κονσέρβα. Το πρόβλημα υπήρχε πάντα , υπήρχε όσο οι συνεργασίες αστυνομίας και πρεζέμπορων καλά κρατούν , όσο το κράτος κάνει τα στραβά μάτια αφού προμηθευτεί και τα κατάλληλα ποσά από τους σωματέμπορες, όσο μετανάστες χωρίς χαρτιά διώκονται από όλες τις άλλες περιοχές με αποτέλεσμα να στοιβάζονται σε αποθήκες των 20  τετραγωνικών να τους χρησιμοποιούν για μαύρη εργασία απομυζώντας από αυτούς όσο κόπο μπορούν και πετάγοντας τους σαν σκλάβους.

Τη δολοφονία δεν δίστασαν να εκμεταλλευτούν οι διάφορες ομάδες γνωστών μαχαιροβγαλτών νεοναζί οι οποίοι πάτησαν πάνω στο φόνο αυτού του ανθρώπου για να σπείρουν τα εμετικά ρατσιστικά τους παραληρήματα και να παρουσιαστούν ως σωτήρες ντεσπεράντο , την στιγμή που ούτε 15 μέρες δεν έχουν περάσει από τότε που ένας από τους αρχηγούς (Χρήστος Ρήγας) καθοδηγητές των συμμοριών τους συλλήφθηκε ως επαγγελματίας δολοφόνος.  Για τις επόμενες μέρες στην περιοχή την εξουσία την είχαν οι μπάτσοι και οι συμμορίες νεοναζιστών και «αγανακτισμένων» ρατσιστών κατοίκων οι οποίοι σε μια πλήρη συνεργασία μεταξύ τους, από τη μια ωρύονταν πρωί βράδυ στα ΜΜΕ για την ανεξέλεγκτη βία στην γειτονιές τους και καταδίκαζαν την εγκληματικότητα και από την άλλη, πραγματοποιούσαν προπηλακισμούς, μαζικούς ξυλοδαρμούς, μαχαιρώματα, παραδειγματικούς και καθ’ ομοίωση φόνους, όπως αυτός του 21 χρονου μπαγλαντεσιανού.

Όλος αυτός ο συφερτός στοχοποίησε από την πρώτη στιγμή κοινωνικά κέντρα και καταλήψεις που βρίσκονται στην περιοχή στα οποία και αποπειράθηκαν να επιτεθούν. Όλα πλέον επιτρέπονταν στο κέντρο της Αθήνας, ένας πλήρης κανιβαλισμός μια ασταμάτητη βιαιοπραγία αρκεί να τελούνται από έλληνες.  Όλα πλέον δικαιολογούνται από τα δελτία των 8 που έσπευσαν να τα κουκουλώσουν τα πογκρόμ και να επιδοθούν στα γελοία μοιρολόγια για τον 44 χρονο έλληνα νεκρό καταφέρνοντας πάλι να περάσουν στα ψιλά γράμματα όλη την απεργιακή πορεία και τις κινητοποιήσεις. Κι ενώ το παρακράτος αλώνιζε σπέρνοντας φόβο και θάνατο, το κράτος συνέχιζε υπεύθυνα και σταθερά το έργο του, με την άγρια καταστολή της απεργιακής πορείας της 11 Μαίου, με δεκάδες διαδηλωτές- θύματα της αστυνομικής βίας στα νοσοκομεία, 3 διαδηλωτές στα χειρουργεία, και έναν από αυτούς σε κωματώδη κατάσταση. Το μήνυμα που δόθηκε από το κράτος στους «εκτελεστές» του ήταν σαφές: να τιμωρηθούν ακόμα και με την ζωή τους όσοι ακόμα έχουν το θάρρος να βγαίνουν στο δρόμο και να διεκδικούν σε πορείες συγκρουσιακές και όχι επαναστατικούς περιπάτους των ξεπουλημένων επαγγελματιών συνδικαλιστών,  να τιμωρηθούν για παραδειγματισμό όσοι ακόμα δεν έσκυψαν υποτακτικά το κεφάλι στα αφεντικά τους , δεν ανέλαβαν το ρόλο του ρουφιάνου , το ρόλο «στην κυβέρνηση και το αφεντικό μαλάκας και  στο μετανάστη τζάμπα μάγκας». Ο ρόλος των ΜΜΕ και σε αυτήν την περίπτωση ήταν καθοριστικός, να παρουσιάσουν την σαδιστική βία της αστυνομίας ως ακόμα μια τυπική σύρραξη ΜΑΤ- αναρχικών. Ζούμε σε εποχές που όποιος επιλέγει την σιωπή και την απάθεια ,η το να μην κοιτάξει τον εχθρό στα μάτια, αλλά να ψάξει εξιλαστήρια θύματα , θα είναι εναντίον μας. Γιατί

η σιωπή είναι συνενοχή…

 

για περισσότερα http://troxilato.espivblogs.net/

Από το κοινωνικό χαράκωμα Villa Amalias

May 15, 2011 | Filed Under δίαφορα, κείμενα | No Comments

Εδώ και τρεις μέρες στην ευρύτερη – κατά κύριο λόγο – περιοχή γύρω από τη Villa Amalias διαδραματίζονται γεγονότα, που νοήμονες άνθρωποι ζώντες εν έτη 2011, θα θεωρούσαν ότι πρόκειται για σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Δεν ισχύει όμως κάτι τέτοιο. Αυτή είναι η πραγματικότητα, εδώ και τρία χρόνια περίπου, που κάποιοι δεν την έχουν βιώσει, κάποιοι δε θέλουν να τη δουν, κάποιοι αποχαυνώνονται και δε θέλουν να τη δουν, κάποιοι επαναπαύονται και κάποιοι όπως φαίνεται την αποζητούν.

Με αφορμή τον καταδικαστέο φόνο – από όλους μας – του 44χρονου Μανώλη Καντάρη, στη συμβολή των οδών 3ης Σεπτεμβρίου και Ηπείρου, κάποιοι θεώρησαν πως έφτασε η ώρα να καθαρίσουν την περιοχή από εκείνα τα παράξενα και μιαρά όντα (κατ’ αυτούς), τους μετανάστες, εξαπολύοντας ένα αδιάκριτο πογκρόμ. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, και με τα κανάλια να έχουν στήσει χορό γύρω από το πτώμα (διογκώνοντας όλα τα κακώς κείμενα αυτής της υπόθεσης) , βγήκαν ξανά οι γνωστοί μας πλέον γείτονες (άραγε η χρυσή αυγή είναι το καινούργιο όνομα κάποιας περιοχής των αθηνών, που δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό λόγω γραφειοκρατίας στην ταμπέλα;) να βοηθήσουν τους κατοίκους που φοβούνται να βγουν από τα σπίτια τους. Ξαφνικά ο θάνατος ενός ανθρώπου από άγνωστους με σκοπό τη ληστεία, μετατράπηκε στο θάνατο ενός ολόκληρου «έθνους», από τους λαθρομετανάστες που δρουν ανεξέλεγκτα. Το καλύτερο σενάριο για τους φωσκολικούς φασίστες και κατοίκους νοσταλγούς μιας καθαρότητας ελληνικής, που την έχουν χάσει εδώ και τουλάχιστον μισή χιλιετία (αν υπήρχε ποτέ δηλαδή), για να οργανώσουν φιέστες με τρόπαιο οποιονδήποτε μετανάστη βρεθεί στο διάβα τους.

Εν ριπή οφθαλμού, και εκεί όπου όλοι οι αγανακτισμένοι έλληνες πολίτες καταδικάζουν την εγκληματικότητα και την ανεξέλεγκτη βία στις γειτονιές τους, αντιστρέφονται οι όροι και όλα επιτρέπονται, αρκεί να γίνονται από έλληνες. Επιτρέπονται οι προπηλακισμοί, οι μαζικοί ξυλοδαρμοί, τα μαχαιρώματα, παραδειγματικοί και καθ’ ομοίωση φόνοι, όπως αυτός του 21χρονου μπαγκλαντεσιανού. Επιτρέπονται τα πάντα, στο όνομα του φόβου, της επιβίωσης, της επιβολής και της εκδίκησης. Επιτρέπεται ο κανιβαλισμός.

Ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Απόρροια μιας διαλυμένης κοινωνίας που αρνείται, ηθελημένα ή μη, να συνειδητοποιήσει την πηγή όλων αυτών. Να συνειδητοποιήσει ότι ή ανέχεια και η εξαθλίωση δεν ήρθε, δεν έρχεται και θα έρθει ποτέ από τους από κάτω αυτού του κόσμου. Οι από κάτω είναι οι δέκτες (αποδέκτες στο πλείστο από ότι φαίνεται των περιπτώσεων) μια κατάστασης που θα την τροφοδοτούν αέναα οι από πάνω, οι κατέχοντες το κεφάλαιο και την εξουσία, γιατί έτσι διασφαλίζεται η συνέχεια τους. Η χειραγώγηση και υποδούλωση του κόσμου, με κοινωνικά, οικονομικά και ταξικά κριτήρια, κρατά γι αυτούς την ισορροπία των βάσεων της καπιταλιστικής πυραμίδας.

Με το να χτυπήσεις, μαχαιρώσεις ή επιβληθείς στον κάθε που θεωρείς ότι είναι κατώτερος σου, χωρίς συγκεκριμένη λογική, από το χρώμα του δέρματός του ή από τη χώρα προέλευσής του, δε θα σου λύσει ούτε το οικονομικό σου πρόβλημα(εκτός αν όλοι ονειρεύονται να δουλεύουν νυχθημερόν σε φανάρια, μπουρδέλα, ως μικροπωλητές, οικοδόμοι, καθαρίστριες για ένα κομμάτι ψωμί), ούτε το κοινωνικό σου, μιας και πάντα θα έχεις το κόμπλεξ – αφού το έχεις και τώρα – κατωτερότητας και απαξίωσης της ζωής σου από κάποιον που θεωρείς ότι είναι ανώτερός σου.

Η λύση θα έρχεται πάντα μέσα από τη συνειδητοποίηση και τις συλλογικές εστίες αντίστασης απέναντι σε εκείνους που ουσιαστικά απομυζούν τις ζωές μας. Σε εκείνους που καταδικάζουν ερήμην τους από κάτω ταξικά, σε ένα ολοκληρωτικό αλληλοφάγωμα, υπό το πέπλο της τάξης, της ασφάλειας και της ευημερίας. Αυτής της τάξης και της ασφάλειας, που έστειλε και το νεαρό διαδηλωτή Γ.Κ. στην εντατική (και ακόμη 70 διαδηλωτές στα νοσοκομεία τραυματίες), έπειτα από τα πολλαπλά δολοφονικά χτυπήματα που δέχτηκε από τα ένστολα γουρούνια-εκτελεστικά όργανα της χουντοδημοκρατίας τους.

Για την ιστορία:

Τις τελευταίες 3 ημέρες και σε συνέχεια του αναβρασμού που υπήρξε με το φόνο του Μ.Κ. οι καταλήψεις της περιοχής της πλ. Βικτωρίας δέχθηκαν κάποιες απόπειρες συντεταγμένων επιθέσεων από χρυσαυγίτες, αγανακτισμένους κατοίκους ( και προς θεού τους μην τους πεις ποτέ ρατσιστές) και μπάτσους. Χρονολογικά η πρώτη απόπειρα έγινε στις 10/5 στην κατάληψη Πατησίων και Σκαραμαγκά, με φασιστάκια να προσπαθούν να επιτεθούν στην κατάληψη υπό την συνδρομή των μπάτσων, οι οποίοι με τη ρίψη χημικών προς τους καταληψίες τους ώθησαν εντός του κτιρίου.

Αμέσως μετά ήρθε η σειρά της Villa Amalias. Και τις τρεις αυτές ημέρες οι προαναφερόμενοι (φασίστες και μπάτσοι) προσπαθούν να επιτεθούν στην κατάληψη, κάτι που δεν κατάφεραν μιας και η συσπείρωση και η αλληλεγγύη του κόσμου, που βλέπει μέρος του εαυτού του στη Villa, απέτρεψαν αυτή τους την επιδίωξη. Αρωγός πάντα στην προσπάθεια τους, όπως και σε όλες τους τις κινήσεις μέχρι τώρα, η αστυνομία. Άλλοτε χέρι με χέρι στην ίδια ευθεία, άλλοτε οι μπάτσοι μπροστά και πίσω τους τα φασιστοειδή σκυλάκια τους, άλλοτε τούμπαλιν, όπως και να έχει αυτή η παράνομη σχέση στοργής και πάθους ελληνικής αστυνομίας και φασιστών, έχει αρχίσει από καιρό να νομιμοποιείται με την εξόφθαλμη συγκάλυψη, πέραν του κράτους, δηλαδή του εργοδότη και των δύο, και των μμε (πιστού εργολάβου και συνεργάτη του κράτους σε ανάληψη δημόσιων έργων κοινωνικής αποχαύνωσης και διαστρέβλωσης γεγονότων), με την παρουσίαση της ιστορίας, είτε μισής, είτε παραποιημένης. Η αλήθεια σε τρεις αράδες είναι ότι ήρθαν, πήραν την απάντησή τους – και όχι μόνο – και λάκισαν, γιατί οι νταβατζήδες τους μας έριξαν χημικά. Τέλος.

Όλοι αυτοί οι «κύριοι» θα πρέπει να βάλουν καλά στο μυαλό τους ότι για εμάς οι άνθρωποι και οι ιδέες μας δεν είναι αναλώσιμα προϊόντα ή μέρος μιας μόδας, που στην πρώτη ευκαιρία θα τους αλλάξουμε ή θα τους πετάξουμε στον κάδο των απορριμμάτων. Οι απαντήσεις, από όποιο μετερίζι δοθούν, θα είναι πάντα συλλογικές, δυναμικές και αυτούσιες, και όχι υποβασταζόμενες ή χειραγωγημένες από τον εκάστοτε που θέλει να πάρει υπεραξία πάνω σε πτώματα, μεταφορικά ή ουσιαστικά. Η ζωή για εμάς δεν έχει «τιμή» για να την παζαρέψουμε στις αγορές των εθνικοτήτων και των ψευδεπίγραφης εθνικής υπερηφάνειας αυτών.

Το έχουμε γράψει και παλαιότερα, αλλά δεν κουραζόμαστε να το επαναλαμβάνουμε: βρισκόμαστε συνειδητά απέναντι και ενάντια σε κάθε εθνικότητας εκμεταλλευτή, μπράβο, νταβατζή, πρεζέμπορο. Όμως, γνωρίζουμε επίσης ότι αυτό που λείπει δεν είναι ούτε η αστυνομία (αυτή περισσεύει…), ούτε η απαίτηση για τάξη και ασφάλεια, ούτε βέβαια η ρατσιστική προπαγάνδα και η φασιστική βία. Αυτό που λείπει είναι το θάρρος της επαφής και της συναναστροφής με τον διαφορετικό, ο αλληλοσεβασμός και η αξιοπρέπεια, οι απόπειρες για διαπολιτισμική συνύπαρξη και (ουσιαστική και όχι παρακρατική…) αυτοοργάνωση, που μπορούν να επουλώσουν πολλές απ’ τις πληγές των πολυεθνικών-προλεταριακών γειτονιών μας.

13/5/2011
Κατάληψη Villa Amalias
Αχαρνών 80 & Χέυδεν

Όσο πιο πολύ σου κλέβουν τη ζωή, τόσο σε ντοπάρουν με έθνος και φυλή

April 9, 2011 | Filed Under απ' το σημείο x στο άπειρο x-->∞., δίαφορα, κείμενα, παρεμβάσεις | No Comments

ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ ,ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Η ιστορία έχει δείξει ότι σε περιόδους κρίσης οι εκάστοτε εξουσίες προσπαθούν με τα ύπουλα τεχνάσματα τους να δημιουργήσουν καταστάσεις κοινωνικού σοκ στις κοινωνίες προκειμένου να καταστείλλουν τις οποιεσδήποτε μαζικές κινήσεις αντίδρασης και ανατροπής. Επικαλλούμενοι το “φάντασμα” του εξωτερικού εχθρού επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν από τους πραγματικούς εχθρούς της κοινωνίας ,δηλαδή τα ντόπια και πλανητικά αφεντικά και τα γλοιώδη τσιράκια τους. Τάζουν χαμένες πατρίδες και ιμπερεαλιστικούς πολέμους (Βόρεια Ήπειρος, Κωνσταντινούπολη) προσπαθόντας να στρέψουν το μίσος σε άλλες φυλές , ενώ καθημερινά βιώνουμε την αλλοτρίωση μέσα στον εργασιακό μεσαίωνα, τα σχολικά κελιά και την τρομοκρατία από την αστυνομία στα στενά της πόλης. Είναι γεγονός, πως τον τελευταίο καιρό η φασιστική προπαγάνδα έχει βρει μια πλήρη υποστήριξη από τα ΜΜΕ με την καθημερινή προβολή επικαλεστών της χούντας και την λασπολογία απέναντι σε κάθε κομμάτι της που εξεγείρεται. Οι επίδωξοι εθνοσωτύρες που επικαλλούνται μια δήθεν ανωτερότητα της ελληνικής φυλής και το “αρχαίο πνεύμα αθάνατο” ουδεμία σχέση έχουν με κανένα πολιτισμό ,κάτι που το αποδεικνύουν είτε με τις καθημερινές τους πράξεις ( τραμπουκισμοί ,μαχαιρώματα) είτε με τους πακτωλούς χρημάτων που λαμβάνουν από τις συνεργασίες τους με το κράτος (Μιχαλολιάκος + ΕΥΠ = ΛΑΒ). Όμως, δεν είναι αν μη τι άλλο προκλητικά γελοίο, να σπείρουν ρατσισμό και να εμφανίζονται σαν θαυμαστές στρατοπέδων συγκέντρωσεις (κέντρα κράτησης) σε μια χώρα που τα έχει βιώσει αυτά στο πετσί της , με παππούδες που βίωσαν την Μακρόνησο και τα ξερονήσια ή γονείς μετανάστες? Την Κυριακή 13 Μαρτίου ο Πατριωτικός σύνδεσμος (παρακλάδι της Χρυσής Αυγής ) κάλεσε άλλη μια από τις εθνικιστικές τους συγκεντρώσεις σε πλατεία της Λάρισας με θέμα την βόρεια ήπειρο . Η αντίδραση μας ήταν άμεση καθώς συγκεντρωθήκαμε στην Πλατεία Ταχυδρομείου γύρω στους 50- 60 αντιφασίστες-στριες με σκοπό να δείξουμε ότι ούτε στη Λάρισα ούτε πουθενά , οι φασίστες είναι ανεπιθύμητοι από κάθε γειτονιά. Ακολούθησαν μικροφωνική όπου διαβάστηκε σχετικό κείμενο που γράψαμε και μοιράσματα εντύπων. Η παρουσία της αστυνομίας ήταν έντονη με ασφαλίτες στα στενά της πόλης και ΜΑΤ γύρω από την πλατεία Ταχυδρομείου . Έπειτα , πραγματοποιήθηκε πορεία που κατευθύνθηκε στην πλατεία που είχε πραγματοποιηθεί η φασιστοσυγκέντρωση και σβήστηκαν από τους τοίχους τα εμετικά τους συνθήματα.. ΥΓ. Οι διάφορες φασιστοφυλλάδες και ιστότοποι του πατριτωτικού συνδέσμου “κατείγγηλαν“ δήθεν συνεργασία αντιφαστιστών με την αστυνομία , άτομα τα οποία ο ρόλος τους σαν παρακλάδια των μπάτσων αποδεικνύεται συνεχώς και μάλιστα ακόμα και με σχετικά βίντεο όπου φαίνονται παρέα με τους ματάδες να κυνηγούν με μαχαίρια διαδηλωτές… :  http://www.youtube.com/watch?v=njgRrqOMpAE

Ακολουθεί το κείμενο της μικροφωνικής.

ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ Κείμενο από αντιφασίστες αντιφασίστριες στη Λάρισα Κυριακή 13 Μαρτίου, ο Πατριωτικός Σύνδεσμος καλεί στην Λάρισα άλλη μια εθνικιστική συγκέντρωση .Η φασιστική αυτή συμμορία, παρά το αγωνιστικό πατριωτικό προφίλ που πλασάρει δεν είναι παρά ένα παρακλάδι της Χρυσής Αυγής και του νεοναζιστικόυ παρακράτους. Τα τελευταία τρία χρόνια η πολιτική τους δράση δεν είναι παρά η θρασύδειλη βία ενάντια σε αγωνιστές και μετανάστες. Τον Δεκέμβρη του 2008 σε συνεργασία με ασφαλίτες, παριστάνοντας του αγανακτισμένους πολίτες συλλαμβάνουν διαδηλωτές. Λίγο καιρό αργότερα ,μετά από πανελλαδικό συλλαλητήριο στην Λάρισα ενάντια στον τρομονόμο, επιτίθενται με φωτοβολίδες προς το κτίριο της Ιατρικής σχολής και ύστερα κρύβονται πίσω από τα ΜΑΤ. Επιπλέον, συχνοί τραμπουκισμοί σε αφισοκολλήσεις και μεμονωμένα σε σπίτια αναρχικών δείχνουν έτσι ότι ο δήθεν “αγώνας ” τους είναι να τρομοκρατούν και μετά να λουφάζουν. Εν συντομία:- Μαχαίρωμα συντρόφου κάτω από το σπίτι του – Τραμπουκισμός σε πιτσιρικάδες με σφυρί και κυνηγετική καραμπίνα. -Επιθέσεις με πτυσσόμενο γκλόπ σε αναρχικούς έξω από το σπίτι τους. Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια κρίσιμη περίοδο, που ο φασισμός και ο ρατσισμός αυξάνεται και προωθείται για να τρομοκρατήσει και να πολώσει όσους χάνουν τα μέχρι σήμερα προνόμια τους (μικροιδιοκτήτες, εμπόρους κλπ), με σκοπό να τους στρέψει εναντίον των κολασμένων της κοινωνίας (φτωχοδιάβολους, μετανάστες χωρίς χαρτιά)αντί των πραγματικών υπαίτιων,που είναι τα αφεντικά και τα τσιράκια τους . Στον Άγιο Παντελεήμονα στην Αθήνα ,νεοναζιστικές ομάδες με τους μπράβους τους ,βαφτισμένες ως “επιτροπές κατοίκων” , έχουν απαγορεύσει στα παιδιά των μεταναστών να παίζουν στην παιδική χαρά της περιοχής ,ενώ τα ρατσιστικά πογκρόμ γίνονται όλο και πιο συχνά. Πρόσφατα, τα φασιστικά αυτά αποβράσματα επιτέθηκαν και σε μετανάστη μπροστά από το κτίριο της Υπατίας μετά την λήξη της απεργίας πείνας των 300. Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι παρά οι απολίτικοι απόγονοι των Χιτών, των ταγμάτων ασφαλείας και των δοσίλογων της κατοχής. Το σύστημα χρειάζεται σε κάθε εποχή κρίσης τους γερμανοτσολιάδες του για να εξημερώνει το εξαγριωμένο πλήθος. Πρέπει να δώσουμε στο Χάμο(πρόεδρος πατριωτικού συνδέσμου)και τα τσουτσέκια του να καταλάβουν πόσο ανεπιθύμητοι είναι στην πόλη ,κι ότι για κάθε βήμα που θα κάνουν θα μετράνε τα κεφάλια τους. Γιατί, όταν μιλάμε για φασίστες , η κριτική του λόγου δεν μπορεί να αντικαταστήσει την κριτική της βίας και η αντεπίθεση γίνεται αναγκαία.

ΠΙΣΩ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

2 χρόνια από το θάνατο της Κατερίνας Γκουλιώνη

April 3, 2011 | Filed Under απ' το σημείο x στο άπειρο x-->∞., δίαφορα, κείμενα | No Comments

“Άνθρωπος δεμένος, χτυπημένος δεν πεθαίνει, δολοφονείτε!”

 

Η κρατούμενη Κατερίνα Γκουλιώνη δολοφονήθηκε στις 18/3/09 κατά τη μεταγωγή της από τις φυλακές Θήβας σε φυλακές στην Κρήτη. Βρέθηκε απομακρυσμένη από τους υπόλοιπους κρατούμενος, δεμένη πισθάγκωνα και με αίματα στο πρόσωπο τα ξημερώματα, στο πλοίο. Η Κατερίνα φυλακίστηκε εξαιτίας της εξάρτησής της στην ηρωίνη από τα 17. Μέχρι και τα 41, απεξαρτημένη πλέον ζούσε στις φυλακές τον καθημερινό εξευτελισμό του κολπικού ελέγχου καθώς και κάθε λογής βασανιστήρια λόγω αυθαιρεσίας των ανθρωποφυλάκων.

 

Οι αγώνες της Κατερίνας για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης στις γυναικείες φυλακές καθώς και ενάντια στην κολπική εξέταση, είναι γνωστοί και έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην κατάργηση της εξέτασης αυτής. Μία γυναίκα που δεν δέχτηκε την αδικία και έδρασε προς ένα συλλογικό στόχο. Μία κρατούμενη που πάλεψε με εξαιρετική αντοχή και πειθαρχία ενάντια στο σύστημα. Μία ανυπάκουη φωνή στις φυλακές που έπρεπε να φιμωθεί για να μην δημιουργούνται άλλες εστίες αντίδρασης και εξέγερσης.

 

Μετά τη δολοφονία της Κατερίνας, στη μνήμη της και τον αγώνα της,  πραγματοποιήθηκαν δύο συγκεντρώσεις στις φυλακές ανηλίκων στο Βόλο.

 

2 χρόνια μετά ακόμα δεν έχει δοθεί καμία εξήγηση για τη δολοφονία της. Όμως η ιστορία της έγινε γνωστή και ακόμα και σήμερα παρατηρείται η συμβολή της στην –έστω και ελάχιστη – βελτίωση των συνθηκών κράτησης.

 

«Οι θάνατοι στις φυλακές δεν είναι αυτοκτονίες, είναι κρατικές δολοφονίες»

Next Page »

επικοινωνία-contact

matsaggou@epsiv.net

εβδομαδιαία στην κατάληψη

wordpress visitor
css.php